Pordenowo — mennonicki dom modlitwy (Pordenau, nieistniejący)

Z Wikipedii (PL)

Pordenowo — po niemiecku Pordenau — jest wsią na Wielkich Żuławach Malborskich, uwłaszczoną w latach 1399 i 1410, a w XVII stuleciu zasiedloną na nowo jako część Lichnów. Do 1920 roku należała do powiatu malborskiego w Prusach Zachodnich, w latach 1920–1939 do Wolnego Miasta Gdańska, a w latach 1939–1945 do Rzeszy. Zachował się między innymi dom podcieniowy numer 36 z 1811 roku, przebudowany pod koniec XIX wieku i wpisany do rejestru zabytków 13 listopada 1995 roku pod numerem A-1571. Pruski spis z 1776 roku wymienia tu dziesięć rodzin mennonickich o siedmiu nazwiskach: Claasen, Ens, Esau, Harder, Sawatski, Wiens i Woelcke. W 1800 roku mennonici wznieśli drewniany dom modlitwy dla okolicznych wsi. W Pordenowie nigdy nie istniał ani kościół katolicki, ani ewangelicki. Dom modlitwy był filią zboru w Lubieszewie, po niemiecku Ladekopp; jak wszystkie inne, była to budowla drewniana z mieszkaniem sługi kościelnego, podobna do domu modlitwy w Stogach, po niemiecku Heubuden. Wnętrze było bez ozdób, godne uwagi tylko dzięki jasnemu, zgodnemu z naturą materiału opracowaniu drewna; na balustradzie empory wisiało kilka tarcz nagrobnych z połowy XIX wieku. W Pordenowie mennonici flamandzcy należeli do zboru w Lubieszewie, fryzyjscy do Orłowskiego Pola. W 1820 roku wieś miała 208 mieszkańców, w tym 50 mennonitów. Według urzędowego podręcznika rejencji gdańskiej z 1869 roku ewangelicy i katolicy należeli do parafii w Lichnowach; miejscowość miała własny okręg szkolny. W 1869 roku w dwudz…