Biskupnica — dawny kościół ewangelicki, ob. filialny Podwyższenia Krzyża Świętego

Z Wikipedii (PL)

Biskupnica, nazywana też Gębarzewem, była wsią włościańską w powiecie człuchowskim, z pocztą w sąsiednim Barkowie. Słownik geograficzny określa jej obszar na 10 587 mórg i notuje 95 domów oraz 763 mieszkańców, w tym 166 katolików. W 1868 roku urzędowy podręcznik rejencji kwidzyńskiej opisywał *Bischofswalde* jako wieś. Notował tu 95 domów mieszkalnych i 763 mieszkańców, w tym 583 ewangelików, 166 katolików i 14 osób innych wyznań. Ewangelicy należeli do parafii *Bärenwalde*; miejscowość miała własny okręg szkolny. Własny kościół ewangelicy dostali tu w 1885 roku. Spis powszechny przeprowadzony 1 grudnia tego samego roku naliczył we wsi 944 mieszkańców: 731 ewangelików, 203 katolików i dziesięciu Żydów. Tutejszych ewangelików wykaz przypisuje do parafii w Olszanowie (Elsenau), katolików do Człuchowa. W 1927 roku świątynię formalnie włączono do parafii w Olszanowie. 7 czerwca 1948 roku wpłynęło do starostwa człuchowskiego podanie rzymskokatolickiej parafii gromady Biskupnica o przydzielenie jej tutejszego poniemieckiego obiektu wyznania ewangelickiego; według pisma starosty człuchowskiego z 16 czerwca 1948 roku sprawa była wtedy w toku. W 1953 roku przenieśli się tu katolicy i przynieśli ze sobą wyposażenie starego drewnianego kościoła zwanego „kaszubskim”. Z tamtego kościoła pochodzą rokokowy ołtarz główny z XVIII wieku, konfesjonał i krzyż ołtarzowy z 1751 roku. Na wieży kościoła w Biskupnicy zawieszono spiżowe dzwony pochodzące z 1501 roku. Opuszczony kościół „kaszubski” …