Sola Scriptura — źródło wiary chrześcijańskiej

Sola Scriptura — jedynie Pismo Święte. To pierwsza z wielkich zasad Reformacji. Ale co dokładnie znaczy?

Marcin Luter nie mówił, że tradycja Kościoła jest bezwartościowa. Nie twierdził, że każdy może czytać Biblię i rozumieć ją po swojemu. Mówił co innego: to Pismo Święte jest ostateczną normą — normą normans — wszystkiego, co Kościół głosi i czego naucza. Jeśli jakaś nauka nie ma oparcia w Piśmie, nie może być uważana za obowiązującą.

To ogromna zmiana wobec średniowiecza. W średniowieczu autorytet miała tradycja — najpierw papież, potem sobory, potem Ojcowie Kościoła. Luter powiedział: nie, autorytet ma tylko to, co jest zapisane w Biblii. Reszta jest ludzką interpretacją.

Jak czytać Biblię? Luter opracował reguły. Pierwsza: szukaj Chrystusa. Całe Pismo Święte mówi o zbawieniu w Jezusie Chrystusie. Jeśli jakiś fragment nie prowadzi do Chrystusa, nie jest tym najważniejszym tekstem. Dlatego Luter tak cenił listy apostoła Pawła, a za mniej ważne uważał List Jakuba — bo Jakub mówi głównie o uczynkach.

Druga zasada: czytaj głośno. Słuchaj, nie tylko patrz. Dla Lutra słuch jest właściwym zmysłem chrześcijanina. Słowo Boże działa przez usłyszane słowo — verbum auditum. Trzecia: módl się przed lekturą. Bez Ducha Świętego słowa Biblii są tylko słowami na papierze. Z Duchem stają się żywym Słowem.

Luter miał obsesję na punkcie Słowa. Pisał, że jeśli ktoś widzi coś w Piśmie, czego on nie widzi, powinien powiedzieć. Bo Słowo jest żywe i nie da się go zamknąć w jednej interpretacji.

Ważne: sola Scriptura nie oznacza dowolności. Oznacza, że Biblię czyta się w Kościele, z pomocą tradycji interpretacyjnej, ale — i to jest kluczowe — tradycja nie może nigdy stać ponad samym Słowem.