Król pokoju na oślicy — Adwent serca

# 29 listopada, 1. NIEDZIELA ADWENTU # Zrodlo: https://youtu.be/tqiTD_6EfWU # Data nabozenstwa: 2020-11-29

Muzyka Muzyka Muzyka Muzyka KONIEC Zdjęcia i montaż Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnych odcinkach. Oto Twój Król przychodzi do Ciebie. Sprawiedliwy On i Zwycięski. Tymi słowami proroka Zachariasza, roka Adwentu, rozpoczynamy nowy rok kościelny. Rok kościelny rozpoczyna się od Adwentu, czyli czasu oczekiwania na przyjście naszego Pana Jezusa Chrystusa. Witam Was drodzy wszystkich bardzo serdecznie, którzy jesteście w Kościele. Witam Was drodzy parafianie i sympatycy, którzy oglądacie nasze nabożeństwo za pomocą transmisji na naszej parafiannej stronie na YouTubie.

Życzę nam wszystkim, by to pierwsze adwentowe nabożeństwo było pełne ciepła i Bożego pokoju. Adwentową ewangelicką tradycją pochodzącą z połowy XIX wieku jest wieniec adwentowy. Wieniec, na którym zapalamy każdej kolejnej niedzieli następną świecę. Zapalamy tę świecę, by to światło rozproszyło mroki naszych serc, by światło, którym jest Jezus Chrystus, Prowadziło nas przez życie. Niech Bóg nam pobłogosławi czas Adwentu. A ta pierwsza adwentowa świeca niech da znak, że zaczął się Adwent. Płoną też wszystkie świece na naszym ołtarzu, świece wskazujące na czas przyjścia Pana Jezusa.

Zaśpiewajmy teraz pieśń numer 18, tak jak śpiewamy to ostatnio. Trzy zwrotki pieśni przerywane interludiami, byśmy mogli złapać oddech. Zachowujemy cały czas oddech. Sanitarne warunki, by wszyscy czuli się w Kościele bezpiecznie. Błogosławionego adwentowego nabożeństwa. Muzyka Wielkie prawa zastrzeżone. Ruchu, niech oczyszaj, na węsa w myli zbawę się. Zostawiamy, oczy nie, na szczęście, radoście święt, oczy nie, na szczęście, radoście święt, Zdjęcia i montaż Zdjęcia i montaż Zabierz się, prawa święty, Muzyka Te se się bardzo, córko cyjońska.

Podnieście bramy w jeżdżące Panie Panie Panie Pan podwójstwem rolu. Chwała niech będzie Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu. Ja bym od początku, jak nie zijam w tej chwili, na wieki mnie. Amen. Kyrje elejson Kyrje elejson Chrystelejson Chrystelejson Błogosławiony niech będzie Pan, iż nawiedził i odkupił lud swój. Rozwojmy swoje nogi, a ten po nasz. Muzyka ZANG EN MUZIEK Módlmy się. Wszechmogący Boże i Ojcze nasz łaskawy, dziękujemy Ci, że objawiłeś światu w Jezusie z Nazaretu przeobiecanego Króla i Mesjasza.

Prosimy Cię spraw łaskawie, abyśmy w rozpoczynającym się czasie Adwentu przyjęli Chrystusa z wdzięcznością i radością. Wysłuchaj nas przez tego Chrystusa Jezusa, który z Tobą i z Duchem Świętym żyje i króluje na wieki wieków. Amen. Muzyka Słuchajmy się teraz, drodzy, w adwentowe teksty przeznaczone na dzisiejszą niedzielę. Najpierw czytamy z listu św. Pawła do Rzymian, gdzie w rozdziale 13, w wierszach od 8 do 12, znajdujemy takie słowa. Nikomu nic nie bądźcie dłużni z wyjątkiem wzajemnej miłości. Kto bowiem miłuje drugiego człowieka, wypełnia prawo.

Przecież przykazania niechaliby. Nie będziesz tu założył, nie będziesz zabijał, nie będziesz kradł, nie będziesz pożądał i każde inne stresztają się w tym nakazie. Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Miłość bliźniemu nie wyrządza zła. Miłość jest więc wypełnieniem prawem. I tak rozumiejcie ten czas, że nadeszła godzina, abyście się ze snu obudzili. Teraz bowiem nasze zbawienie jest bliżej niż wtedy, gdy uwierzyliśmy. Noc prawie przeminęła, a dzień się zbliżył. Odrzućmy więc uczynki ciemności, a przebleczmy się w oręż światłości.

Tyle jest słów lekcji. A błogosławieni są ci, którzy słuchają i strzegą słowa Bożego Alleluja. Alleluja, Alleluja, Alleluja. A Ewangelię na pierwszą niedzielę Adwentu czytam według przekazu św. Mateusza w XXI rozdziale w wierszach od I do XI. Gdy się przybliżyli do Jerozolimy i przyszli do Betwagę na Górze Oliwnej, wtedy Jezus posłał dwóch uczniów i polecił im. Idźcie do wsi, która jest przed wami. Tam od razu znajdziecie uwiązaną oślicę, a przy niej źrewię. Odwiążcie ją i przyprowadźcie do mnie. A gdyby ktoś zwrócił wam uwagę, powiedzcie, Pan ich potrzebuje, a On zaraz je puści.

Stało się tak, aby się wypełniło, co zostało zapowiedziane przez proroka. Powiedzcie córce Syjonu, oto Twój Król przychodzi do Ciebie łagodny, siedzący na oślicy i na źrebięciu niosącej jarzmo. Uczniowie poszli i uczynili, jak im polecił Jezus. Przyprowadzili oślicę i źrebię, położyli na nie swoje płaszcze i Jezus usiadł na nich. Wielki tłum kładł też swoje płaszcza na drodze. Inni ścinali gałązki z drzew i rzucali na drogę. A tłumy, które szły przed nim i podążały za nim, wołały głośno – Hosanna synowi Dawida, błogosławiony, który przychodzi w imię Pana, Hosanna na wysokościach.

Gdy Jezus wjechał do Jerozolimy, zostało poruszone całe miasto i pytano, kto to jest? A tłumy odpowiadały, to jest prorok Jezus Nazaretu w Galilei. Tyle słów Ewangelii. Bądź pochwalon, Panie Jezu. A niech teraz naszą wspólną odpowiedzią na to słowo, które usłyszeliśmy, będzie nasze wyznanie wiary w Trójjedynego Boga. Dzięki za uwagę! Wierzę w Boga Ojca Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi i w Jezusa Chrystusa, Syna Jego jedynego, Pana naszego, który się począł z Ducha Świętego. Narodził się z Marii Panny, umęczon pod Poncjuszem Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion.

Wstąpił do piekieł, trzeciego dnia zmartwychwstał, wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga Ojca Wszechmogącego, skąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych. Wierzę w Ducha Świętego, święty Kościół powszechny, społeczność świętych, grzechów odpuszczenie, ciała zmartwychwstanie i żywot wieczny. Amen. Muzyka Muzyka Muzyka Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa, miłość Boga Ojca i społeczność Ducha Świętego, niech będą z nami wszystkimi, teraz i na wieki. Amen. W dzisiejszą adwentową niedzielę chcemy się słuchać w prorocki głos zapisany przez Zachariasza w dziewiątym rozdziale w wierszach dziewiątym i dziesiątym w przekładzie Biblii Ekumenicznej.

Raduj się bardzo, Curo Syjoni, głośno wykrzykuj Curo Jerozolimy. Oto Twój Król przychodzi do Ciebie, sprawiedliwy, zbawiający, pokorny. Jedzie na ośle, na oślątku, źle pięciu ośmicy. Ciebie. On zniszczy rydwany Efraima i konie Jerozolimy, złamie łuk wojenny, ogłosi pokój narodom, a jego panowanie od morza do morza i od rzeki aż po krańce ziemi. Dziękujemy Ci Panie za ten błogosławiony czas, którego chcemy doświadczyć. Prosimy Cię, abyś przemulił teraz do nas przez to prorockie słowo. Amen. Dzięki za oglądanie!

Drogi adwentowy zborze, siostry i bracia w Panu. I tak oto minął rok kościelny i dzisiaj zaczyna się nowy. Nowy Rok Kościelny to znaczy nasze pielgrzymowanie wiary poprzez poszczególne niedzielę i święta, w pierwszym półroczu odtwarzanie drogi Pana. Drogi naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa, by później w półroczu Kościoła bardziej skupić się na życiu tej ziemskiej wspólnoty i jego punktów milowych. Rok kościelny rozpoczyna się od Adwentu, czasu oczekiwania, który ma wiele znaczeń i symboli, który kształtował się z jednej strony jako czas pokuty, wyciszenia i postu, a z drugiej jako czas radości, radosnego oczekiwania na przyjście naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa.

I te dwa elementy są wciąż w poście obecne, bo kolory liturgiczne fiolet wskazują nam na pokutę, wyciszenie i postę. Ale znowu wieniec i świece i adwentowy kalendarz wskazują na radocne oczekiwanie tego, co ma nastąpić. Przyjścia zapowiadanego Mesjasza. Pierwszą niedzielę Adwentu pochylamy się w sposób szczególny nad proroctwem Zachariasza, izraelskiego proroka, którego działalność przypadała na lata 520-518, czyli zaledwie dwa lata podczas panowania perskiego króla Dariusza. Wielu biblistów, teologów uważa go za kapłana, który został opisany w księdze Necheniasza.

To jedna z dłuższych ksiąg proroków mniejszych. Zawiera w sobie czternaście rozdziałów, ale ten najbardziej znany, odczytywany właśnie co roku i w Adwencie i podczas świąt Narodzenia Pańskiego, To właśnie ten, który dzisiaj jest przedmiotem naszej refleksji wiary. Zachariasz jest pierwszym prorokiem, którego wizje przybierają szczególny kształt. Jest on prekursorem proroc apokaliptycznych, czyli tych wybiegających daleko poza nasze ziemskie wyobrażenia. Syn Barachjasza podkreśla to, że Bóg jest transcendentny.

Jest ponad nami, ponad człowiekiem. Przekracza wyobrażenia, które tak często były powszechne w tamtych czasach. Bóg jako odbicie ludzkich cech. Zachariasz mówi nie. On jest całkiem inny, jest święty. Jest przejęty troską o odbudowę świątyni jeruzalamskiej, a także Bóg troszczy się o życie narodu wybranego, o jego przeszłość. W całej swojej księdze prorok wierzy, że to sam Bóg zniszczy wrogów Izraela. Wszyscy Żydzi z diasfory powrócą do Jerozolimy. Wspaniała świątynia jerozolimska zostanie odbudowana i tam będzie mieszkał sam Bóg.

A miasto stanie się miastem otwartym. To znaczy bezmurny. I wtedy wszyscy przyjmą wiarę w Boga. Naród wybrany odnowi się i będzie żył w wewnętrznym pokoju. I także doświadczy zewnętrznego pokoju z sąsiadami. Taką wizję odnajdujemy na kartach tej prorockiej księgi. Ale szczególnie naszym sercom bliskie są te dwa wiersze, które znalazły swój wyraz w pieśniach i w pobożności. Raduj się bardzo, curo syjomi. Głośno wykrzykuj, curo Jerozolimy. To jakby motyw przewodni adwentowych pieśni. Tę, którą śpiewamy szczególnie na koniec naszych adwentowych nabożeństw.

Krok mówi o córce syjońskiej. Zauważmy, że to w tamtych czasach coś wyjątkowego, bo narracją tamtych czasów było mówić o synach izraelskich, a on mówi o córce Syjonu, córce Jerozolimy. Okazuje więc uniwersalność tego przesłania. Bóg nie jest Bogiem tylko mężczyzn, ale tak samo kobiet i mężczyzn w równym stopniu. A córka jerozolimska, córka Syjonu to symbol całego ludu, całego miasta. Miasta, które ma swego króla? Króla, który rozpocznie coś wyjątkowego? Panowanie pokojowe z powodu Bożego zwycięstwa. Jaki to będzie król?

Sprawiedliwy, zbawiający i pokorny. I znowu tutaj paradoks. Nie tak opisywano potężnych władców tamtych czasów, lecz jako silnych, potężnych, a na pewno nie pokornych i nie zbawiających. Jakiż to kontrast stosunku do króla Dariusza, który wtedy rządził tamtym światem. Ten król jerozolimski będzie jechał na ośle, na oślątku, źrebięciu, oślicy. Sprawiedliwość, zwycięstwo, pokora to trzy słowa, które tam znajdujemy w opisie. Przyszły król jest tym, który przynosi wybawienie, który sam został wybawiony, wywartowany przez Boga.

Jedzie na osiołku, a nie na rumaku potężnym i silnym, co ukazuje jego pokorę i samoograniczenie. Zniszczy to, co jest przeciwne pokojowi. Rydwany Efraima i łuk wojenny. W tekstach tamtych czasów złamanie łuku przez bóstwo było obrazem zwycięstwa i podboju. Skoro łuk jest złamany, to nie ma czym walczyć, a to zapobiega przyszłej wojnie. Pamiętamy z poprzednich tygodni symbol przekucia mieczy na leniesze. Zachariasz dodaje tutaj złamanie łuku wojennego i pokazuje, jak wielkie będzie królestwo tego księcia pokoju.

Od morza do morza, od brzegów rzeki aż po krańce ziemi, czyli wszędzie. Tymi symbolami, rozumiałymi dla ludzi tamtych czasów, prorok ukazuje oikumene, czyli cały świat. Kulę ziemską, glob, planetę, na której żyjemy. W którą zamieszkują ludzie od morza do morza, od brzegów rzeki, aż po krańce ziemi. Pokój będzie więc dotyczył wszystkich ludzi. Drodzy, co do nas mówi to proroctwo sprzed dokładnie dwóch i pół tysiąca lat? My też tęsknimy za pokojem w różnych jego wymiarach. Nie możemy porównywać swojej sytuacji do życia Żydów wypędzonych ze swego kraju, pozbawionych swojej podmiotowości, a nade wszystko jerozolimskiej świątyni.

Ale wokół nas też jest ciągły niepokój, szczególnie ostatnio w naszym państwie. Tak silne podziały, emocje, które prowadzą do wypowiadania tak radykalnych, niecenzuralnych słów. Podział, który wydaje się nie mieć końca. próby użycia siły, a z drugiej strony próby usunięcia kogoś od rządów. Ani użycie siły, ani siłą usunięcie kogoś nie przyniosą dzisiaj trwałego spokoju. Prog mówi nam, że prawdziwy pokój może nam dać tylko Bóg. Jeszcze jedno, że pokoju nie da się uczynić prawdziwie za pomocą mieczy, łuków czy pałek.

Na ten prawdziwy pokój czekamy. Dzisiaj rozpoczynamy Adventus, co znaczy po łacinie przyjście, przybycie, także przylot. To obyczaj chrześcijański, który powstawał dość powoli, od IV po VI wiek w różnych regionach. I tak jak wspomnieliśmy, przybierał różne formy. A pierwotnie Adwent był specyficzną ceremonią w starożytnym Rzymie. Adwentus to działanie, ceremonia, podczas której Cezar był witany w mieście albo w trakcie jakiegoś boju, postępu kampanii wojskowej. Adwentus to był również powrót Cezara do miasta Rzymu.

My czekamy na inne przyjście. Nie takiego władcy, nie tego, który siłą ustanawia ład, który dzieli, w ten sposób budując pokój. który daje chleb i igrzyska, żeby zamknąć ludziom usta. Czekamy na przyjście księcia pokoju. W modlitwie pańskiej w rzymskich czasach modlono się w paternoster adveniat regnum tum. Właśnie Adwent. Przyjdź królestwo Twoje. Na taki Adwent my czekamy. Nie na ziemskiego wyzwoliciela, władcę, ale na tego, który przyjdzie do nas w prawdziwej mocy, bez mieczy, bez pałek, gazów zawiących i łuków.

Na takie przyjście czekamy dzisiaj. Przyjście do naszych serc. Bo tylko taki Adwent nas zmieni. Taki Adwent przyniesie ukojenie tylko ten, który jest sprawiedliwy, zbawiający i pokorny. przyjdzie do ludzkich serc, by je przymienić. Takiego Adwentu nam wszystkim, drodzy, z serca życzę. Amen. Módlmy się. Powskawy nasz Panie i Dobry Boże, dziękujemy Ci za to prorockie słowo, które chcemy odnieść do naszej rzeczywistości, do naszych obaw i lęków, do czasu, w którym żyjemy. Prosimy Cię Chryste, Ty bądź prawdziwie naszym Królem Adwentu.

Amen. Drogi zboże, z czasem Adwentu jest powiązana symbolika, o której już powiedzieliśmy. Od wielu lat, dokładnie 21, pisane jest to adwentowe przeżywanie, wigilijne dzieło pomocy dzieciom, które w tym roku ma hasło Świeca, która tworzy Polską Wigilię. Chciałbym teraz odczytać list, który jest adresowany do wszystkich naszych parafii, podpisany przez dyrektora Generalnego Diakonii Polskiej, panią Van de Falck i biskupa Ryszarda Bogusza, prezesa Diakonii Polskiej. Drogie siostry i drodzy bracia, Jakonia Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego wraz z Caritas Polska Kościoła Rzymsko-Katolickiego, prawosławnym dziełem miłosierdzia Eleos i Jakonią Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Polsce po raz XXI organizują wspólną ekumeniczną akcję charytatywną, Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom.

Od kilku już lat akcji towarzyszy hasło Świeca, która tworzy Polską Wigilię. Łomień zapalonej świecy wskazuje na jedność i pokój przy wigilijnym stole, ale też kieruje nasze myśli ku osobom potrzebującym pomocy i wsparcia. Tegoroczna edycja realizowana w kontekście pandemii i związanych z nią ograniczeń codziennego życia będzie szczególna. Osobiste kontakty zostały ograniczone, wiele osób spędza czas w mniejszym gronie rodzinnym, a rozprzestrzeniający się wirus nierzadko dotyka nas samych i naszych najbliższych.

Tym bardziej potrzebujemy gestów solidarności, okazania współczucia, wyjścia z pomocą do tych, którzy znaleźli się w potrzebie. Pragniemy, aby wigilijna świeca wskazywała na osoby potrzebujące i wykluczone oraz uwrażliwiała nas na ich potrzeby i zachęcała do niesienia pomocy. Akcja rozpoczyna się w pierwszą niedzielę Adwentu 29 listopada 2020 roku. Wierzymy, że pomimo przeciwności i ograniczeń związanych z rozwojem sytuacji epidemicznej w naszym kraju, wigilijne światło dotrze do każdego domu. Nabywając świecę wspieramy projekty Diakonii Polskiej.

Pozyskane środki zostaną przeznaczone na pomoc edukacyjną, rehabilitację i leczenie dzieci oraz zorganizowane formy wypoczynku. Dziękujemy za wsparcie naszego wspólnego dzieła i realną pomocą bliźniemu w potrzebie. Akcja trwa do Wigilii Bożego Narodzenia. Świetne są do nabycia w każdej parafii ewangelickiej na terenie całego kraju. Tyle z listu dyrektor generalnej diakonii polskiej i prezesa diakonii polskiej. Zapraszamy więc wszystkich do naszego stoiska z literaturą, gdzie jak co roku mamy różne świece o różnych kształtach, różnych wielkościach.

Zadbajmy, by w każdym naszym domu, w domach naszych bliskich i znajomych zapłynęły właśnie te adwentowe i wigilijne świece. Zapraszamy też do nabywania literatury. Do odbioru jest kolejny numer z Jastuna. Symbolem Adwentu jest ten wieniec adwentowy, na którym są cztery świece. Chciałbym w tym miejscu serdecznie podziękować Pani Monice Christianse, naszej parafiance, która ten właśnie adwentowy wieniec dla nas przygotowała. przygotowała. W najbliższym tygodniu i w całym czasie Adwentu wszystkie nasze czynności spotkania przeniesione są do rzeczywistości wirtualnej.

Zapraszam na stronę internetową parafii, gdzie mamy linki do wszystkich spotkań, które nas w tym czasie czekają. Tyle jest drodzy naszych parafialnych ogłoszeń. Za chwilę będziemy śpiewali dwie zwrotki kolejnej pieśni i następnie pospowiedzi zwrotkę trzecią. Przyjmijcie teraz życzenie pokoju. A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, niech strzeże serca i myśli nasze. Jezusie Chrystusie, Panu i Zbawicielu naszym. Amen. Muzyka Wielkie prawa zastrzeżone. O Jezu, miękaj, o koniec serwistym, z każdą na dwie jadę na słuchaj.

Zdjęcia i montaż Muzyka Wspomożenie nasze niech będzie w imieniu Pana, który stworzył niebo i ziemię. Amen. Rozpoczęliśmy nowy rok kościelny. Rozpoczęliśmy czas Adwentu, czas przygotowań na przyjście Pana. Chcemy Go zaprosić do naszych serc, naszych umysłów i sumień. Chcemy uczynić to pojednanie z Bogiem i z ludźmi. To pojednanie doświadczamy i otrzymujemy właśnie w spowiedzi. Uświadamiamy sobie naszą grzeszność, niedoskonałość. Gdy wypływa z nas chęć przebaczenia, przebaczenie i gdy chcemy poprawić nasze życie.

Pan prawdziwie odpuszcza grzechy tym, którzy pokutują i każe przypomnieć wszystkim zatwardziałym, dumnym, niepokutującym, że grzechy ich są zatrzymane, aż do czasu szczerej pokuty. Przekorzystajmy ten czas Adwentu, tę niedzielę, by pojednać się z Bogiem i z ludźmi. Powiemy za chwilę słowa naszej indywidualnej modlitwy spowiedniej, a nim to uczynimy. Słuchajmy się słowo psalmu 130, które niech nasze myśli poprowadzi w kierunku spowiedzi. Z głębokości wołam do Ciebie, Panie. Panie, wysłuchaj głosu mojego.

Nakłoń uszu swych na głos błagania mego. Jeżeli będzie zważał na winy, Panie, Panie, któż się ostoił. Lecz u Ciebie jest odpuszczenie, aby się Ciebie bano. W Panu pokładam nadzieję, dusza moja żyje nadzieją. Oczekuję słowa Jego. Dusza moja oczekuje Pana. Tęskni mi stróże poranku, twardzi mi stróże poranku. Amen. Spowiadajmy się Panu, Bogu naszemu, jak się modlęc. Wszechmogący Boże, miłosierny Ojcze, ja biedny, nędzny, grzeszny człowiek wyznaję przed Tobą wszystkie grzechy i przegnienia moje, popełnione myślą, mową i uczynkiem.

którymi zasłużyłem na Twe doczesne i wieczne kary. Żałuję za nie szczerze i z całego serca i proszę Cię dla niezgłębionego miłosierdzia Twego i dla niewinnej i gorzkiej męki i śmierci umiłowanego Syna Twego Jezusa Chrystusa. Bądź mnie niegodnemu, grzesznemu człowiekowi łaskaw i miłościw. Odpuść mi wszystkie grzechy moje i dopomóż łaskawie przez moc Ducha Twego Świętego do poprawy życia mego. Amen. Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu. Amen. Drodzy, Bóg słyszał to nasze wołanie. Dlatego teraz przed obliczem Boga Wszechmogącego pytam się każdego z Was.

Czy żałujesz za grzechy swoje? Jeśli tak odpowiedz, żałuję. Żałuję. Czy wiesz w odpuszczenie grzechów i pojednanie z Bogiem przez Jezusa Chrystusa? Jeśli tak odpowiedz, wierzę. I czy pragniesz z pomocą Ducha Świętego poprawić życie swoje? Jeśli jest to Twoim szczerym pragnieniem, odpowiedz, pragnę. Jak wierzysz, tak niechaj Ci się stanie. Tak rzekł nasz Pan Jezus Chrystus do swoich apostołów. Którymkolwiek grzechy odpuścicie, są im odpuszczone, a którymkolwiek zatrzymacie, są im zatrzymane. Przez to jako powołany i ustanowiony sługa Pana naszego Jezusa Chrystusa i Jego Kościoła Świętego zwiastuje wszystkim pokutującym łaskę Bożą i z rozkazu Pańskiego ogłaszam Wam, że grzechy Wasze są Wam odpuszczone.

W mię Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego. Amen. Błogosław duszo moja Panu i wszystko co we mnie imieniu Jego Świętemu. Błogosław duszo moja Panu i nie zapominaj wszystkich dobrodziejstw Jego. On odpuszcza wszystkie winy Twoje, leczy wszystkie choroby Twoje. On ratując uby życie Twoje, piłosierny i łaskawy jest Pan, cierpliwy, niecholony. i pełen dobroci. Amen. Zostańcie w pokoju Pańskim. Pan niech będzie z Wami. Amen. Zdjęcia i montaż Znieśmy teraz nasze serca i nasze myśli do Pana Boga i módlmy się. Boże i Ojcze, który posłałeś na świat Syna swojego, aby przez Niego zbawić grzesznego człowieka, dziękujemy Ci, że pozwalasz nam w imieniu Twoim rozpoczynać nowy rok kościelny i błogosławiony czas Adwentu.

przypominający nam Twoje łaskawe nawiedzenie w umiłowanym Panu i Zbawicielu naszym, Jezusie Chrystusie. Ty, Ojcze, objawiłeś Go światu i przez Niego dałeś nam poznanie dobroci i łaskawej woli Twojej. Spraw prosimy, aby umiłowany Syn Twój zamieszkał w naszych sercach, rozproszył mroki grzechu i w światłości Ewangelii zbawienia prowadził nas do chulestwa chwały Twojej. Udziel sił do codziennej walki z namiętnościami ciała i mocami ciemności, abyśmy prowadzeni przez Ducha Świętego żyli na chwałę imienia Twojego i przynosili owoce godne naszej wiary w Jezusa Chrystusa.

Niechaj Jego Królestwo ogarnie cały świat, a Słowo o pokoju i zbawieniu przeobrazi wszystkie serca. Przeobraź nas na obraz i podobieństwo Syna Swojego. Daj Ducha pokory i rozbój szczere chęci do budowania Królestwa Sprawiedliwości i Pokoju. Panie, niechaj moc słowa Twojego skruszy serca skamieniałe i pobudzi je do nowego życia. Niechaj głos Syna Twojego pokrzepi i pocieszy dusze udręczone i zatrwożone, aby nie upadły pod ciężarem codziennego dnia krzyża i winy. Natchnij Duchem Świętym wszystkich nauczycieli i pasterzy ludu Twojego.

Daj tym, którzy głoszą słowo w tym błogosławionym czasie Adwentu siłę i moc do składania świadectwa. Ochraniaj Panie Ojczyznę naszą i zachowaj nas w niej od złego, abyśmy prawdziwie mogli Cię wielbić z radością i w pokoju przez wszystkie dni naszego życia. Prosimy Cię o Twoje błogosławieństwo dla naszych domów, dla domów naszych bliskich, naszych przyjaciół i znajomych. Dajmy ten szczególny czas Adwentu, który przeżywamy w epoce pandemii. Był właśnie czasem wyciszenia, odnalezienia prawdziwej drogi. Prosimy Cię, ktoś nas chronił od chorób, Ktoś obdarzył nas siłą i mocą do składania świadectwa.

Prosimy Cię. Ojcze wysłuchaj nas przez Jezusa Chrystusa, Pana i Zbawiciela naszego, gdy tak razem do Ciebie wołamy. Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy, jakoi my odpuszczamy naszym winowajcom. I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego. Albowiem Twoje jest królestwo i moc i chwała na wieki wieków. Amen. Zdjęcia i montaż Wysławiajcie Pana, albowiem jest dobry, Alleluja.

Pan jest mocą i pieśnią moją, Alleluja. Jezus Chrystus wczoraj i dziś Alleluja Niech Ci błogosławi Pan i niechaj Cię strzeże Niech rozjaśni Pan obliczę swoje nad to I niech Ci miłości będzie, niech obróci Pan twarz swoją u Tobie i niechaj Ci da swój święty pokój. Amen, amen, amen. Oboj Sytuelska, wersyłach wąsięgnie. Świętaj Krzyścia, Boże, Taryb Krzyścia. Oboj Stropieniu, Zdjęcia i montaż Zdjęcia i montaż Zdjęcia i montaż Zdjęcia i montaż Muzyka Muzyka