Czemu pastorzy się żenią?

Krótka odpowiedź

Bo Pismo nie wymaga celibatu. Co więcej — wymaga, by biskup był „mężem jednej żony” (1 Tm 3,2) — to znaczy: żonatym lub jednożennym (nie poligamicznym ani rozwiedzionym wielokrotnie).

Skąd celibat w Rzymie?

Średniowieczna praktyka — celibat obligatoryjny dla duchownych zachodnich od Soboru Laterańskiego II (1139). Wcześniej żonaci księża byli normą. To jest TRADYCJA, nie nauka apostolska.

Argumenty luterańskie

1. Pismo dopuszcza (1 Tm 3,2; Tt 1,6 — biskup „mąż jednej żony”)
2. Apostołowie byli żonaci (1 Kor 9,5 — „mamy prawo zabierać z sobą siostrę-żonę, jak inni apostołowie”)
3. Małżeństwo jest dobre (1 Mż 2,18; Hbr 13,4) — narzucony celibat ujmuje powołaniu pastora wymiaru rodzinnego
4. Celibat narzucony niesie ryzyka (1 Kor 7,9 — „lepiej żenić się niż płonąć”)
5. Powszechne kapłaństwo — pastor jest jednym z wierzących, podlega tym samym powołaniom

Luter sam się ożenił

1525 — Luter (były augustianin) poślubił Katarzynę von Bora (była zakonnica). Akt teologiczny: pokazanie, że celibat nie jest wymagany. Ich rodzina (6 dzieci + dziesiątki studentów na utrzymaniu) stała się modelem luterańskiego domu pastorskiego.

Konsekwencje dla rodziny pastorskiej

W luteranizmie szczególna rola pastorowej (Pfarrfrau) — partner pastora w służbie zboru, organizatorka życia parafialnego, mama dzieci pastorskich. Dziś coraz częściej też kobiety-pastorki z mężami diakonami albo świeckim mężem.

Czy pastor MUSI się żenić?

NIE. Jest dobrowolne. Niektórzy pastorzy świadomie zostają w celibacie z powołania (Mt 19,12). Ale to wybór, nie obowiązek.

Klucz

„Nie chcę pójść do nieba bez Katarzyny i bez dzieci.” — Luter, list z 1540. Małżeństwo i ojcostwo nie są ciężarem dla wiary — są jej naturalnym żywiołem.