Na skrzydłach orlich — królestwo kapłańskie
Najdłuższy okres roku kościelnego — czas wzrastania w wierze na co dzień (kolor zielony).
A wy będziecie mi królestwem kapłańskim i narodem świętym.
Kogo wykluczam, sam nie wiedząc kiedy? Czyje imię wymawiam z cieniem niechęci, choć nigdy nie spojrzałem temu człowiekowi w oczy?
Raz w roku Kościół ustanawia niedzielę, która każe zatrzymać się przy naszych starszych braciach — dzieciach Abrahama, Izaaka i Jakuba. Druga Księga Mojżeszowa prowadzi nas pod Synaj, gdzie Bóg mówi o ludzie niesionym „na skrzydłach orlich” i powołanym, by być „królestwem kapłańskim i narodem świętym”. To słowa wypowiedziane, zanim Izrael otrzymał dekalog — pierwszeństwo Bożego wyboru przed wszelką ludzką zasługą.
Apostoł Paweł dopowie w Liście do Rzymian, że „nieodwołalne są dary i powołania Boże”. Przymierze nie wygasło, a my przez chrzest zostaliśmy „w ten sam pień wszczepieni”. Stąd nasze mówienie o powszechnym kapłaństwie wszystkich ochrzczonych.
To kazanie jest o tym, że Bóg nosi na skrzydłach orlich każdego z osobna — i że szacunek dla brata w wierze należy do samego rdzenia naszego powołania.
II Księga Mojżeszowa 19,1–6
Biblia Ekumeniczna
1 W trzecim miesiącu od wyjścia Izraelitów z ziemi egipskiej, owego dnia, przybyli oni na pustynię Synaj.
2 Wyruszyli z Refidim, przybyli na pustynię Synaj i rozbili namioty na pustyni. Tam naprzeciw góry Izrael rozłożył się obozem.
3 Mojżesz wstąpił do Boga. A PAN zawołał do niego z góry: Tak powiesz domowi Jakuba i obwieścisz to Izraelitom:
4 Widzieliście, co uczyniłem Egipcjanom, jak nosiłem was na orlich skrzydłach i przyprowadziłem was do siebie.
5 A teraz jeżeli będziecie uważnie Mnie słuchać i przestrzegać Mego przymierza, to staniecie się Moją szczególną własnością wśród wszystkich narodów, bo cała ziemia należy do Mnie.
6 A wy będziecie dla Mnie królestwem kapłańskim, ludem świętym! Te słowa powiesz Izraelitom.
- Niedziela Izraela to szczególny moment refleksji nad chrześcijańskim stosunkiem do dzieci Abrahama, Izaaka i Jakuba — nad przeszłością i teraźniejszością wspólnych relacji.
- Apostoł Paweł w Liście do Rzymian przypomina, że nieodwołalne są dary i powołania Boże; przymierze Boga z Izraelem pozostaje wieczne.
- Reformacyjne dziedzictwo wymaga jasnego odcięcia się od antyjudaizmu i antysemityzmu — Światowa Federacja Luterańska wyraziła to bardzo wyraźnie.
- Obraz orła niosącego pisklęta na skrzydłach ukazuje Bożą ochronę, troskę i moc wobec wybranego ludu.
- Słowa „będziecie mi królestwem kapłańskim” padają zanim Izrael otrzyma dekalog — to wstęp do całej drogi przymierza i pierwszeństwo Bożego wyboru.
- Tożsamość Izraela nie jest oparta na władzy ani ziemi, lecz na świętości i wierności słowu — dlatego naród przetrwał utratę świątyń i diasporę.
- My, ewangelicy, mówimy o powszechnym kapłaństwie wszystkich ochrzczonych — to nasze zaszczepienie w ten sam pień przymierza.
O czym mówił ksiądz
Światło wczesnego sierpniowego poranka przesącza się przez okna kościoła. W ławkach niewielu — to czas urlopów. Przed ołtarzem leży otwarta Druga Księga Mojżeszowa, a w niej słowa, które padają zanim Izrael otrzyma dekalog. Ktoś z nas, słysząc datę w kalendarzu liturgicznym, dopiero teraz uświadamia sobie, że to Niedziela Izraela.
Raz w roku, w dziesiątą niedzielę po Trójcy Świętej, zatrzymujemy się przy pytaniu, które łatwo pominąć: jak patrzymy na dzieci Abrahama, Izaaka i Jakuba? Na tych, którzy „dotrzymują wierności Torze”, którzy trwają przy Tanachu — Torze, Pismach i Prorokach — a w „Żydzie Jezusie z Nazaretu nie rozpoznają Zbawiciela”? Relacje chrześcijańsko-żydowskie, jak zaświadcza dzisiejszy fragment Listu do Rzymian, „od samego początku należały do trudnych”.
Nieraz przypisuje się nam, ewangelikom, poreformacyjny antysemityzm i wiąże go z imieniem Marcina Lutra. A przecież nie było w nim „nienawiści narodowej powiązanej z pochodzeniem” — był rozgoryczony tym, że Żydzi nie przyjęli Jezusa, i sądził, że skoro słowo Boże znów jest czysto zwiastowane, musi nastąpić ów przełom, o którym pisał Paweł. Dla niego nawrócony Żyd był bratem w Chrystusie. Dlatego Światowa Federacja Luterańska jednoznacznie odcięła się od „wszelkiego antyjudaizmu i antysemityzmu”, podkreślając, że „Izrael ma własną drogę, która dla nas pozostaje tajemnicą”. To właściwe odczytanie słów Pawła: „nieodwołalne są bowiem dary i powołania Boże”.
Dzisiejszy tekst prowadzi nas na pustynię Synaj. Nie chodzi o miejsce na mapie — dokładnej lokalizacji nie da się dziś ustalić — lecz o budowanie tożsamości, o przeżycie i o historię. Bóg przypomina swoje zbawcze dzieło i mówi o „niesieniu na skrzydłach orlich”. Obraz nawiązuje do przekonania starożytnych, że orzeł przenosił na skrzydłach swoje pisklęta. Wyobraźmy sobie bezbronne pisklę, wynoszone nagle wysoko w przestworza: tyle w nim lęku, ile zaufania. „Orzeł, najpotężniejszy z ptaków, jest w stanie zapewnić ochronę swoim młodym; tak Bóg jest w stanie zapewnić ochronę tym, którzy w Niego wierzą.”
W tym właśnie miejscu padają słowa niezwykłej wagi: „A wy będziecie mi królestwem kapłańskim i narodem świętym”. Słowo „królestwo” ma tu znaczenie raczej duchowe niż polityczne — chodzi o „siłę, o jedność, o moc”. Lud ma być wewnętrznie scalony i prowadzony przez Boga, ma się wyróżniać wśród innych ludów swoją relacją do Stwórcy. Nie chodzi wyłącznie o późniejszy kult świątynny — do służby kapłańskiej powołani zostali synowie Aarona, do pomocniczej lewici — lecz o cały lud, który ma być „wierny Bogu”. Czytamy dziewiętnasty rozdział, a w dwudziestym Bóg obdarzy Izraela dekalogiem. Dzisiejszy tekst jest więc wstępem do tamtego wydarzenia: macie być moim królestwem kapłańskim, tymi, którzy wiernie wypełniają przykazania i trwają ze Mną w stałej relacji.
Słowa te padają, gdy Izrael nie ma jeszcze ani ziemi, ani państwa — wyszli z Egiptu, a przed nimi czterdzieści lat pielgrzymowania. A mimo to mają być jednością prowadzoną przez Boga. „Izrael nie musi mieć swojego królestwa ani własnego terytorium, by być ludem Bożym.” Może żyć w rozproszeniu, a Boże błogosławieństwo pozostaje pośród niego, bo Bóg nie definiuje narodu przez władzę i siłę, lecz przez świętość. Dlatego gdy padnie pierwsza świątynia, a potem druga i zostanie po niej tylko Ściana Płaczu, tożsamość zbudowana wokół Tory ocali jego cząstkę. „Dla nas ta droga jest i niech pozostanie tajemnicą.”
A jednak nie jesteśmy poza nią. „My zostaliśmy w ten sam pień wszczepieni” — i właśnie w odniesieniu do tych słów mówimy o „kapłaństwie wszystkich wierzących, wszystkich ochrzczonych”. Jak w Izraelu nie każdy był kapłanem, a każdy rozumiał swą przynależność do kapłańskiego narodu, tak i nas chrzest powołał do społeczności Kościoła i do codziennej drogi z Bogiem. Nie może więc być w nas „nienawiści, wrogości czy choćby niechęci wobec Izraela”, wobec potomków tych, którzy stali wtedy pod Synajem. Dobrze, że jest w roku jedna taka niedziela, która przypomina, iż Bóg jest zawsze ze swoim narodem wybranym — i z Izraelem, i z nowym Izraelem, czyli z chrześcijańskim Kościołem. Czy potrafię spojrzeć na starszego brata w wierze tak, jak Bóg patrzy na nas obu — niosąc każdego na skrzydłach orlich?
Czego uczy nas to kazanie
Hasła teologiczne najbliżej tematycznie tego kazania (semantyczne podobieństwo).
-
Dwa królestwa Lewa i prawa ręka Boża
Bóg rządzi światem dwoma porządkami: lewą ręką (państwo, miecz, prawo) i prawą (Kościół, Słowo, Ewangelia). Nie mieszać.…
Rozwiń hasło → -
Perykopy System 6-letni czytań biblijnych
Uporządkowany system tekstów biblijnych przypisanych do każdej niedzieli roku kościelnego. W Kościele EA — system z 6 rzędami (cyklami).…
Rozwiń hasło → -
Theologia Crucis Teologia krzyża
Bóg objawia się nie w mocy i chwale, lecz w słabości i ukryciu krzyża. Centralne dla teologii Lutra pojęcie z Dysputy heidelberskiej (1518).…
Rozwiń hasło →
Archiwum Otwórz pełny zapis nabożeństwa — pełna transkrypcja (czytania, modlitwy, kazanie księdza)
Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnych odcinkach. Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnych odcinkach. Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnych odcinkach. Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnych odcinkach. Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnych odcinkach. Muzyka Dzieciństwo. Tym słowem psalmisty, witam was drodzy wszystkich bardzo serdecznie na nabożeństwie w dziesiątą niedzielę po Trójcy Świętej, zwaną Niedzielą Izraela.
Witam wszystkich obecnych w Kościele. Witam tych, którzy łączą się z nami poprzez internetową transmisję. W sposób szczególny chciałbym przywitać dzisiaj trzy osoby, które wstąpią do naszego Kościoła. W okresie przygotowań, w zdanym egzaminie, służycie dzisiaj drodzy ślubowanie Bogu i Jego Kościołowi. Witam również świadków dzisiejszego wstąpienia. Jest nam niezmiernie miło, że dzisiaj z nami na naszym nabożeństwie jest pastorostwo z Wisły. Witam księdza Dzisława Sztwierdnie wraz z małżonką. Cieszymy się, że jesteście z nami i w ten sposób północ łączy się z południem.
Życzę wszystkim wiele Bożego błogosławieństwa. Zapraszam do stołu Pańskiego i przypominam, że dystrybucja sakramentu ołtarza odbywa się w sposób tradycyjny poprzez budowanie wspólnoty wokół ołtarza naklęcząco, z zachowaniem dystansów, a przed przyjściem do ołtarza dezynfekujemy ręce i przyjmujemy komunię pod dwoma postaciami na kłopie. Niechaj Pan przyzna się do naszej służby i pobłogosławi to nabożeństwo. Zaśpiewajmy teraz pieśń numer 307. Muzyka Pośród Was, Cześć Święty, serca za Mieńicie, kocham wszyscy przed Nim bicie.
Poznam sercu Pan, nie mając się wlizy, że w nim się udzieli. Uśród nas, obecny, cherubiny niebu, służą wiadomo karoselu. Święty, święty, święty, Tych się uśpiewają, Tych się trochę w Jego stanie. Zdaję. Iż się wyrzekamy, wszelki przytmarności, Uciecz świata i latości. Kołaj do przemdziału, Życie dusz kłanę, Na tą was coś podamy. Ty, dobry, naszej śni, dojemy z teczpione, bieńcie kłopotem. Tutaj jest władzę i w tym głowie krajem Bóg usłyszał do mnie znaje Niech jak na rowoje wciąższym dołącłomie Dziś, że w tym miejscu nie jest to, że w tym miejscu, ZANG EN MUZIEK Muzyka Płodosławiony niech będzie Pan Bóg Izraela, Alleluja!
Muzyka Muzyka Boże pamiętaj o gromadce swojej, którą dawno nabyłeś Pomni Panie na przymierze Chwała niech będzie Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu Christel Eleison Muzyka KONIEC Chwała Bogu na wysokościach. Muzyka Muzyka Módlmy się. Boże i Ojcze nasz nibiański, wysławiamy Cię, bo Ty nas wybrałeś i powołałeś przez Ewangelię Syna Swojego, abyśmy byli ludem Twoim i dziedzicami obietnic swoich. Prosimy Cię, daj nam poznanie Twojej zbawiennej i łaskawej woli, abyśmy zrozumieli, co służy ku pokojowi naszemu.
Wysłuchaj nas przez Jezusa Chrystusa, który z Tobą i z Duchem Świętym żyje i króluje na wieki wieków. Amen. Pan niech będzie z wami i uchwań królowy. Słuchajmy się teraz we fragmenty Pisma Świętego przeznaczone na dzisiejszą niedzielę. Najpierw czytam w liście św. Pawła do Rzymian w XI rozdziale, w wierszach od XXV do XXXII. Nie chcę, bracia, żebyście byli nieświadomi tej tajemnicy i sami w sobie zadufani. Częściowa zatwardziałość Izraela ma miejsce aż do czasu wejścia wszystkich pogan. I w ten sposób cały Izrael będzie zbawiony, tak jak napisano.
Przyjdzie Syjonu Wybawiciel i odwróci bezbożności od Jakuba. A to będzie moje przymierze z nimi, gdy zgładzę ich grzechy. Zgodnie z Ewangelią są nieprzyjaciółmi ze względu na was, zgodnie zaś z wybraniem są umiłowanymi ze względu na ojców. Nieodwołalne są bowiem dary i powołania Boże. Podobnie jak kiedyś wy byliście nieposłuszni Bogu, teraz zaś dostąpiliście miłosierdzia z powodu ich nieposłuszeństwa. Tak i oni stali się teraz nieposłuszni z powodu okazanego wam miłosierdzia, aby też i oni dostąpili miłosierdzia.
Bóg bowiem wszystkim nałożył więzy nieposłuszeństwa, aby wszystkim okazać miłosierdzie. Tyle słów lekcji, a błogosławieni są ci, którzy słuchają Słowa Bożego i strzegu. Go. Alleluja. A Ewangelię czytam według przekazu św. Marka w XII rozdziale, w wierszach od 28 do 34. Wielu. I przystąpił jeden z uczonych w piśmie, który słyszał, jak oni rozprawiali, a wiedząc, że dobrze im odpowiedział, zapytał go, które przykazanie jest pierwsze ze wszystkich. Jezus odpowiedział. Pierwsze przykazanie jest to. Słuchaj Izraelu.
Pan Bóg nasz, Pan jeden jest. Będziesz wtedy miłował Pana Boga swego z całego serca swego i z całej duszy swojej i z całej myśli swojej i z całej siły swojej. A drugie jest to, będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego. Innego przykazania większego ponad te nie masz. I rzekł do niego uczony w piśmie, dobrze nauczycielu, prawdę powiedziałeś, że Bóg jest jeden i że nie masz innego oprócz Niego. i że Jego miłować z całego serca i z całej myśli i z całej siły. A bliźniego miłować jak siebie samego to znaczy więcej niż wszystkie całopalenia i ofiary.
A Jezus widząc, że On rozsądnie odpowiedział, rzekł Mu Niedaleki jesteś od Królestwa Bożego. I nikt nie śmiał Go już więcej. Pytać. Bądź pochwalą, Panie Jezu. Muzyka Bardzo proszę teraz o podejście do ołtarza trzech osób, które po okresie przygotowania i w danym egzaminie chcą dzisiaj ślubować Bogu i Kościołowi swoją wierność. Bardzo proszę, by świadkowie wstąpienia stanęli za nim. W imię Boga Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen. Usiądźcie drodzy. Drogie siostry i drogi bracie w Chrystusie. Ten okres przygotowań, o którym wspomniałem, przeżyliście w szczególnym czasie, w czasie pandemii, a choroba, koronawirusa.
spowodowała, że ten dzisiejszy akt był przekładany z powodu choroby, kwarantanny, niemożliwości przyjechania. I tym bardziej chciałbym wyrazić ogromną radość, że dzisiaj stoicie przed tym ołtarzem i chcecie Bogu i Jego Kościołowi wyznać wierność. To bardzo ważny dla Was, ale i dla całego zboru akt wierności, przemyślenia, podsumowania, zebrania Waszych myśli i całej drogi związanej z przygotowaniami. I nie trzeba się wstydzić łapki. Łez, które się pojawiają, łez wzruszenia, wielkich emocji, które są wyrazem tego, jak ważny, siostry, dla ciebie jest ten dzisiejszy dzień.
I dla was, jako dla małżeństwa, które razem wstępuje do Kościoła Ewangelickiego. A my jako zbór chcemy Boga prosić przede wszystkim w modlitwie o to, by dał wam siłę i moc, byście w tym trudnym czasie, i tu nie mówię o pandemii, ale w czasie sekularyzacji, ześwieczenia, wytrwali w tym ślubowaniu. Iby droga wasza była drogą z Panem Bogiem, z Jezusem Chrystusem i drogą w Kościele, w którym byście znaleźli wsparcie, pomoc, siłę i wy byście byli dla tego Kościoła jednym z elementów, które go tworzą. dając Mu swoje siły, talenty, czas, biorąc udział w nabożeństwach i tygodniowym życiu w różnych wymiarach i w różnych możliwościach.
Tak jak apostoł Paweł w dzisiejszym tekście mówi o niezmienności Bożych wyborów i powołań, Tak wierzymy, że to, że dzisiaj tutaj stoicie, to jest nie tylko wasz wybór, ale Jego błogosławieństwo, Jego otwarcie się, pokazanie wam Biblii, Bożego Słowa, pokazanie wam tego ewangelickiego Kościoła, Jego nauki i Jego wiary. Prośmy więc Boga, by wam w tym bogo osławił, by utwierdził i wzmocnił. I aby to przyrzeczenie było mocą dla was na następne lata waszego życia. I aby ten Kościół Zbawiciela w sobocie był waszym Kościołem przez całe życie.
Amen. Powstańmy. Módlmy się, wszechmogący, miłosierny nasz Boże i Ojcze. Wysławiamy Cię i dziękujemy Ci, że przez swojego Syna założyłeś na ziemi swój Kościół i w nim zgromadzasz wszystkich, którzy przyjęli Jezusa jako swego Pana i Zbawiciela. aby byli umacniani w wierze przez Twoje słowo i sakramenty. Z całego serca prosimy Cię, abyś obecnym tu siostrom i bratu, którzy wstępują do społeczności naszego Kościoła, udzielił darów Ducha Świętego, aby wytrwali w Twoim słowie i wierze aż do końca swojego życia.
Dzień dobry. Prosimy Cię o to w imieniu Jezusa Chrystusa, naszego Pana i Zbawiciela. Amen. Drogie siostry i drogi bracie w Panu, przed Bogiem w Trójcy Świętej jedynym obecności tego chrześcijańskiego zboru i Waszych świadków, pytam się każdego z Was. Czy chcesz z własnej i nieprzymuszonej woli wstąpić do kościoła ewangelicko-augsburskiego czy luterańskiego, jeśli tak odpowiedz głośno – tak? Czy wierzysz, że jedynie Słowo Boże Starego i Nowego Testamentu jest źródłem wiary Kościoła? Czy wierzysz, że Jezus Chrystus jest głową Kościoła, jedynym pośrednikiem i odkupicielem wierzących?
I że nie ma w nikim innym zbawienia jak tylko w Jezusie Chrystusie? Czy wierzysz, że możesz zostać przed Bogiem usprawiedliwiony, usprawiedliwiona i zbawiony, zbawiona, jedynie z Bożej łaski przez wiarę w Jezusa Chrystusa? Czy wierzysz też, że w sakramentach świętych, Chrzcie Świętym i Wieczerzy Pańskiej, dana jest nam łaska Boża? Jeśli tak wierzysz, to odpowiedz głośno w jeżdżę. Czy ślubujesz do końca życia naśladować Pana Jezusa i wytrwać w nauczaniu Kościoła Ewangelicka, Oksburskiego czy Luterańskiego przez całe swoje życie, jeśli tak to odpowiedz, ślubuję z pomocą Bożą?
Złóżcie teraz wraz z całym zborem wyznanie wiary słowami apostolskiego składu. Wierzę w Boga Ojca Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi. I w Jezusa Chrystusa, Syna Jego jedynego, Pana naszego, który się począł z Ducha Świętego, narodził się z Marii Panny, umęczon pod Poncjuszem Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion. Stąpił do piekieł, trzeciego dnia zmartwychwstał, stąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga Ojca Wszechmogącego, skąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych. Wierzę w Ducha Świętego, święty Kościół powszechny, społeczność świętych, grzechów odpuszczenie, ciała zmartwychwstanie i żywot wieczny.
Amen. Na amen, amen, amen. Na to wyznanie każdego z Was i ślubowanie. Ja jako powołany i ustanowiony sługa Kościoła Ewangelicka-Augsburskiego przyjmuję was do społeczności tego Kościoła i udzielam wam wszystkich praw przysługujących mnie go wiernym. A czynię to w imię Boga Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen. Proszę, uklęknijcie teraz i podajcie mi prawą dłoń. Bóg wszelkiej łaski, który Cię powołał do wiecznej swej chwały w Chrystusie, sam Cię do niej przysposobił, twierdzi, umocnił, na trwałym postawi gruncie.
Bóg pokoju, niechaj Cię w zupełności poświęci, a cały Duch Twój i dusza i ciało niech będą zachowane beznagane na dzień przyjścia Pana i Zbawiciela Twego. Amen. Pan jest pasterzem moim, niczego mi nie braknie. Na niwach zielonych pasie mnie, nad wody spokojne prowadzi mnie. Amen. Przyjmijcie teraz Boże błogosławieństwo. Błogosławieństwo w Trójcy Świętej jedynego Boga, Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego, niech będzie z Tobą odtąd aż na wieki. Amen. Błogosławieństwo w Trójcy Świętej jedynego Boga, Ojca i Syna, i Ducha Świętego, niech będzie z Tobą odtąd aż na wieki wieków.
Amen. Błogosławieństwo w Trójcy Świętej jednego Boga, Ojca i Syna i Ducha Świętego. Niech będzie z Tobą odtąd aż na wieki wieków. Amen. Powstańcie teraz drodzy i zwróćcie się do swego zboru. Drogi zboże Chrystusowy, oto troje nowych członków naszej parafii. Bardzo Was proszę, przyjmijcie ich z serdecznością, chrześcijańską miłością i sprawdźcie, by w tym zboże, w tej parafii odnaleźli swoją Bożą rodzinę, Niech Bóg im błogosławi. Nasi nowi zborownicy powiedzą sobie więcej po nabożeństwie. Teraz wy drodzy usiądźcie, zaśpiewajcie pieśń, a my idziemy złożyć podpisy do zakrystii.
Muzyka Góry i uszy, Cień po roce ganie, Usłysz patrętej, Usłysz i kochanie, Chce Ci nam pomóc, u mnie bym bierać, w dzień grudów promienia. Dzień wszystkie nasze, Bóg uspokoi, Wolecnym Panie, Naszym serc zanowi, My Ciebie dopóć, A nas dalsze stronie, Nie bezwyczajmy. Wydynieckie, skoro, Daj, jak nas drodze, Daj, jak nas umarę, Obecne Ciebie, dajmy co Pan, Ochna ród mi wody, Bejem już dla Was, Obież swej miłości i swej miłości. na roczną kłopię składa swej głupanie w ręce swej stronie nad kłonim żyjmie U nam swego ducha, niepraska gloria, że szybka z wysłucha.
Naszej niedoli daj nam ujrzeć, Panie, Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa, miłość Boga Ojca i społeczność Ducha Świętego niech będą z nami wszystkimi teraz i na wieki. Amen. Drodzy, w dziesiątą niedzielę po Trójcy Świętej, zwaną Niedzielą Izraela, chcemy wsłuchać się w słowo, które jest zapisane w II Księdze Mojżeszowej, czyli w Eksodus, w Księdze Wyjścia, w rozdziale 19 wierszach od I do VI czytam w przekładzie Biblii Ekumenicznej. W trzecim miesiącu od wyjścia Izraelitów z ziemi egipskiej, owego dnia, przybyli oni na pustynię Synaj.
Wyruszyli z Refidim, przybyli na pustynię Synaj i rozbili namioty na pustyni. Tam naprzeciw góry Izrael rozłożył się obozem. Mojżesz wstąpił do Boga, a Pan zawołał do niego z góry, tak powiesz domowi Jakuba i obwieścisz to Izraelitom. Widzieliście, co uczyniłem Egipcjanom, jak nosiłem was na orlich skrzydłach i przyprowadziłem was do siebie. Dzieci, co uczyniłem Egipcjanom, A teraz, jeżeli będziecie uważnie mnie słuchać i przestrzegać mego przymierza, to staniecie się moją szczególną własnością wśród wszystkich narodów, bo cała ziemia należy do mnie.
A wy będziecie dla mnie królestwem kapłańskim, ludem świętym. Te słowa powiesz Izraelitom. Dziękujemy Ci, Panie, za to słowo, które dajesz nam dzisiaj do przemyślenia, by ono dało nam moc, siłę i błogosławieństwo. Amen. Sziostry i bracia Jezusie Chrystusie, od wielu już lat dziesiątą niedzielę po Trójcy Świętej nazywamy Niedzielą Izraela. Znaczymy, że to jest Niedzielą Izraela. To szczególny moment, by zastanowić się nad naszym chrześcijańskim stosunkiem do dzieci Abrahama, Izaaka, Jakuba. By spojrzeć na przeszłość, ale i na teraźniejszość naszych relacji.
Jak patrzymy na tych, którzy dotrzymują wierności Tory? Jaką mamy relację z naszymi starszymi braćmi? Którzy pozostają w trwaniu przy Tanachu, czyli Torze, Pismach i Prorokach. Jaką mamy relację do tych, którzy nie uznają Żyda Jezusa Chrystusa za swego Zbawiciela, a jedynie za jednego z buntowników, który niewłaściwie odczytał Boże Słowo? Relacje chrześcijańsko-żydowskie, tak jak znajdujemy to w dzisiejszym fragmencie listu do Rzymian, od samego początku należały do trudnych. I do dzisiaj stanowią dla teologii, dla Kościoła, dla dialogu wielkie wyzwanie.
Często nam, Ewangelikom, zarzuca się poreformacyjny antysemityzm. Przypisuje się to Marcinowi Lutrowi, także w wielu publicznych miejscach, nie rozumiejąc tego, że Luter nie był źle nastawiony do narodu, ale że był ogromnie rozgoryczony tym, że Żydzi nie przyjęli Jezusa. Bo skoro słowo o okresie reformacji, jak wierzył, było już czysto zwiastowane, to powinien nastąpić ten przełom, o którym pisał Paweł. Ale nigdy nie było w lutrze nienawiści narodowej, czyli antysemityzmu. związanego z przynależnością do tego, a nie innego narodu.
Bowiem dla Lutra, jeśli Żyd się nawrócił, był bratem w Chrystusie, bez względu na jego pochodzenie i korzenie. W przestrzeni publicznej więc słyszymy wiele fałszywych i nie do końca sprawdzonych, sądów, przypuszczeń, oskarżeń. Ale widzimy nasze dziedzictwo i Światowa Federacja Luterańska bardzo wyraźnie w jednym ze swoich oświadczeń odcięła się od wszelkiego antyjudaizmu i antysemityzmu. podkreślając, że Izrael ma swoją własną drogę, która dla nas zostaje tajemnicą. I to jest właściwe odczytanie tych słów Pawła.
Nieodwołalne są bowiem dary i powołania Boże. Izrael w swojej postawie, w swojej drodze ukazuje drogę ludzkości, ale symbolicznie także drogę każdego człowieka. Drogę budowania relacji z Bogiem, upadku, błądzenia, błądzenia. i ponownego przyjmowania przez Boga do społeczności. Dzisiejszy tekst, zapisany w II Księdze Mojżeszowej, tak przez nas zwanej, pokazuje na bardzo ważne wydarzenie dla izraelskiej tożsamości. Pustynia Synaj to obszar gdzieś w górach. Nie da się ustalić dokładnie lokalizacji gór, o której mówi dzisiejszy tekst.
Ale jest mowa o szczególnym wydarzeniu, które niepowiązane powinno być z jakimś konkretnym miejscem na mapie. ale z budowaniem tożsamości, przeżycia i historii. Bowiem Bóg przypomina Izraelitom swoje dzieło zbawcze, buduje relacje pomiędzy Izraelitami, a Bogiem mówi o niesieniu na skrzydłach orlich. Wielu. Ten obraz nawiązuje do przekonania Izraelitów, że orzeł przenosił na skrzydłach swoje pisklaki. To wyraża ogromną ochronę, zaufanie. Zaufanie bezbronnego pisklęcia, które nagle wylatuje gdzieś wysoko w przestworzach.
I ta metafora pokazuje nam Bożą ochronę, Jego moc, a także troskę o naród, który sobie wybrał. Orzeł to symbol najpotężniejszego z wszystkich ptaków. I on jest w stanie zapewnić ochronę swoim pisklętom? Tak Bóg jest w stanie zapewnić ochronę tym, którzy w niego wierzą. Bowiem żaden inny ptak nie jest w stanie zagrozić w przestrzeni powietrznej orłowi. Nawiązanie więc do wyjścia z Egiptu, do szczególnego doświadczenia Bożej łaski i prowadzeniu. I jeszcze jeden obraz, który dla nas powinien mieć szczególne znaczenie.
To idea Bożego Ojcostwa wobec wybranego narodu. Zobaczmy. Narracja biblijna dalej buduje tożsamość. Tłumaczy wcześniejsze wydarzenia i wypowiedzi. Mówi o tym, kim jest Izrael w Bożych oczach. I tu padają te nieprawdopodobnie ważne słowa. A wy będziecie dla mnie królestwem kapłańskim, ludem świętym. To jest podkreślenie szczególnego powołania. Słowo królestwo oczywiście, ktoś powie, ma znaczenie polityczne. Tu chodzi o siłę, o jedność, o moc. Lud izraelski ma być jednością, ma być prowadzony przez Boga. Ma się jako królestwo kapłańskie wyróżniać w odniesieniu do pozostałych ludów właśnie poprzez relację do Boga Stworzyciela.
Pokrewieństwo, więź. Ludu wybranego, narodu bożego, który ma być prowadzony. I nie należy tego rozumieć wyłącznie jako później sprawowanie kultu w świątyni. To nie chodzi o takie kapłaństwo. bowiem nie wszyscy przecież mogą być kapłanami. Do służby kapłańskiej zostaną powołani aronici, do służby w świątyni, służby pomocniczej lewici, ale cały lud ma być królestwem kapłańskim, czyli ma być wiernym Bogu. W żydowskiej interpretacji będzie to oznaczało zachowywanie wierności przykazaniom, realizację przykazań, które Bóg wkrótce im przekaże.
Przypomnijmy, czytamy dzisiaj dziewiętnasty rozdział II Księgi Mojżeszowej. A w rozdziale 20 odnajdujemy moment, w którym Bóg obdarza Izraelitów dekalogiem, przykazaniami. Tak więc dzisiejszy tekst stanowi swoisty wstęp do tamtego wydarzenia. Macie być moim królestwem kapłańskim, czyli tymi, którzy wiernie wypełniają przykazania. Przykazania tory, kodeksu kapłańskiego, dekalogu, którzy są w stałej ze mną relacji. Tak jak kapłan powinien pozostawać w stałej relacji z Bogiem. To jest szczególne miejsce Izraela.
Świadectwo dla całego świata. I słowa te padają w momencie, zauważcie, gdy Izrael nie ma własnej ziemi, nie ma własnego państwa, wyszli z Egiptu, będą teraz pielgrzymować 40 lat. ale będą jednością prowadzoną przez Boga, prowadzoną w modlitwie i wierności przykazaniom, które za chwilę już dostaną. Izrael nie musi mieć swojego królestwa, swojej ziemi, by być ludem Bożym. Może funkcjonować w diasporze, w rozproszeniu po całym świecie i w dalszym ciągu Boże błogosławieństwo jest wśród nich. Bowiem Bóg nie definiuje narodu jako grupy, która ma określoną władzę, siłę, ale w tym wypadku jest on zdefiniowany przez świętość.
To ma być święty naród, który przeznaczony jest do służby Bożej i do świadectwa dla całego świata. Współpraca z Wielkąseniem. Mojżesz otrzymuje te słowa, przekazuje Izraelitom i wkrótce podobnie spotka się z Bogiem, by otrzymać dekalokos, dziesięcioro słów, dziesięcioro przykazań. Będzie nauczał przez całe swoje życie o tym, na czym powinna polegać prawdziwa relacja Izraela z Bogiem. Że to nie oni Go wybrali, ale za wszystkim stoi zbawczy czyn Boga Stwórcy. To on wybrał Abrahama, Izaaka, Jakuba, plemiona Izraela, prowadził je do Egiptu i później wyprowadził swoją mocą i na skrzydbach orli ich wyprowadził z domu niewoli.
Izrael buduje swoją tożsamość wokół pojęcia bycia własnością Boga i rozpoznaniu swojej kapłańskiej służby. Po latach, gdy nie będą znowu mieli swojego państwa, gdy przyjdzie czas, że pierwsza świątynia zostanie zburzona, Ta tożsamość budowana wokół Tory, wokół słowa, zachowa cząstkę Izraela. Potem, gdy zburzona zostanie druga świątynia, także symbolicznie zostanie po niej tylko ściana płaczu. W dalszym ciągu Izrael będzie żył Torą. Izrael już judaistyczny, skoncentrowany na wypełnianiu przykazań i tej służby kapłańskiej, do której został powołany gdzieś na synajskiej pustyni.
Bóg zwrócił się do nich i zapewnił, że po wszystkie dni aż do skończenia świata będzie ich prowadził, wzmacniał. I dla nas to jest, i niech pozostanie tajemnicą. My zostaliśmy w ten pień wszczepieni, jesteśmy jego częścią i spełniamy kapłańską służbę. Właśnie w odniesieniu do tego pojęcia my, Ewangelicy, mówimy także o kapłaństwie wszystkich wierzących, wszystkich ochrzczonych. Tak jak w Izraelu nie każdy sprawował kult, nie każdy był bezpośrednio kapłanem, to każdy rozumiał swoją przynależność do kapłańskiego narodu.
Tak i my, chrześcijanie, my, ewangelicy, w sposób szczególny podkreślamy właśnie tę naukę. O powszechnym kapłaństwie, która zobowiązuje wszystkich wyznawców do chodzenia drogą Bożą, do trwania w codziennej relacji z Bogiem Stwórcą, który poprzez chrzest powołał nas do społeczności Kościoła. Nie może być więc w naszym myśleniu, w naszych emocjach nienawiści, wrogości lub chociażby niechęci wobec Izraela. wobec potomków Abrahama, Izaaka, Jachuba, potomków tych, którzy byli wtedy na synaju. Paweł starał się to oddać w dzisiejszym fragmencie listu do Rzymian.
pokazując nam, że nieodwołalne są dary i powołania Boże i pokazując, że przymierze Boga z Izraelem jest wieczne, a my poprzez chrzest zostaliśmy w ten pień właśnie wszczepieni. To dobrze, że w naszej tradycji jest taka jedna niedziela w roku, która ma nam przypomnieć, że Bóg jest zawsze ze swoim narodem wybranym. Jest Izraelem, jest znowym Izraelem, czyli chrześcijańskim Kościołem. I nam, i im prawdziwie błogosławi. Amen. Módlmy się. Łaskawy nasz Panie i Dobry Boże, Dziękujemy Ci za to Słowo. Słowo, które ma pobudzić nas do naszej refleksji.
Jak patrzymy w stosunku do innych? Czy potrafimy przełamywać stereotypy i podążać drogą pojednania i miłości? Prosimy Cię o błogosławieństwo dla narodu izraelskiego. Dla tych, którzy żyją w Izraelu i w diasporze. Prosimy Cię o błogosławieństwo dla dialogu chrześcijańsko-żydowskiego. Wyprowadził On ku pojednaniu, ku zbliżeniu i budował wzajemny szacunek. O to Cię prosimy Boże Ojcze, przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana i Zbawiciela. Amen. Usiądźcie drodzy. Zapraszam bardzo serdecznie na przyszłą niedzielę, na godzinę 10, na nabożeństwo w 11.
niedzielę po Trójcy Świętej. Po nabożeństwie czynny jest punkt kancelaryjny, można odebrać zwiastun. Zapraszamy do odbierania również starszych egzemplarzy zwiastuna, które znajdują się na stole obok oraz do odbioru najnowszego numeru czasopisma Wiara i Mundur. Wszystkie informacje na temat życia parafialnego są zamieszczane na naszej parafialnej stronie www.sopot.luteranie.pl Dzisiaj bezpośrednio po nabożeństwie prosimy, żebyście jeszcze na chwilę zostali w Kościele. Trójze naszych nowych członków parafii krótko się przedstawi, ponieważ jak wiemy w dalszym ciągu funkcjonowanie sali Debory jest niemożliwe.
Taką przyjęliśmy formułę poznania się wzajemnego po nabożeństwie. Więc proszę, żebyście pozostali w ławkach. Dzisiaj o godzinie 12.00 będzie miałem jeszcze chrzest święty.... I zapraszam do tego, by każdego dnia obcować z Bożym Słowem. Przyjmijcie jeszcze niepokoju. Pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum. Niechaj strzeże serca i myśli wasze. W Jezusie Chrystusie, Panu i Zbawicielu naszym. Amen. Muzyka A w śląskim dwie, na wśród moich, w szerszym chłodziem rada mózg. Niech pan stój i szalęgę, i twoje łasky i jedno chęcie, że no niech połatwia w Józef, Dziś na teba strój, pobocieś wśród nów.
Aleluja. Zabrów, że nie jest zaskanieniem w szkołach, Muzyka W mięch budże nam bierzają, Twój głos wczorczy się wychowają, w oblicie by nam radząc. Jak wie to, jak on czef i mnońc? Słysiu, Józef, na Ciuż, Tumie gawne słyszę wody, Tą Jezły na jedziem błogę, On bójcie z tym niewinnym Szydzę, wiec, wiec, wiecy nie konysło. Wiec, bo was nie, na tej chwili. Muzyka Wspomożenie nasze niech będzie w imieniu Pana, który stworzył niebo i ziemię. Amen. Chcemy drodze dzisiaj przystąpić wspólnie do stołu Pańskiego. Wy po raz pierwszy przystąpicie do tego stołu jako członkowie Kościoła Ewangelicko-Ausburskiego, co będzie dla Was szczególnym przeżyciem.
Ale każde przystąpienie do stołu Pańskiego jest wielkim przeżyciem, bo spotykamy się ze zmartwychwstałym Chrystusem. Z Chrystusem, który wstąpił do nieba, siedzi po prawicy Ojca i jest obecny poprzez Ducha Świętego w swoim kościele. Obecny jest realnie w sakramencie ołtarza, w darach komunijnych, którymi nas skrzepi i wzmacnia. I dlatego zostawił nam służbę odpuszczania grzechów, aby przypominać wszystkim niepokutującym, że grzechy są im zatrzymane do czasu szczerej pokuty i prawdziwie odpuszczać grzechy tym, którzy pokutują, którzy rozpoznają swoją grzeszność i chcą poprawy swego życia.
Stajmy więc teraz przed Bogiem, by wyznać Jemu nasze grzechy. Spowiadajmy się Panu Bogu Naszemu, tak się modląc. Wszechmogący Boże, miłosierny Ojcze, ja biedny, nędzny, grzeszny człowiek, wyznaję przed Tobą wszystkie grzechy i przewinienia moje, popełnione myślą, mową i uczynki. którymi zasłużyłem na Twe doczesne i wieczne kary. Żałuję za nie szczerze i z całego serca i proszę Cię dla niezgłębionego miłosierdzia Twego i dla niewinnej i gorzkiej męki i śmierci umiłowanego Syna Twego Jezusa Chrystusa. Bądź mnie niegodnemu, grzesznemu człowiekowi łaskaw i miłościw.
Odpuść mi wszystkie grzechy moje i dopomóż łaskawie przez moc Ducha Twego Świętego do poprawy życia mego. Amen. Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu. Amen. Drodzy Bóg słyszał nasze wołanie, dlatego teraz przed obliczem Boga Wszechmogącego pytam się każdego z Was. Czy żałujesz za grzechy swoje? Jeśli tak odpowiedz, żałuję. Żałuję. Czy wiesz w odpuszczenie grzechów i pojednanie z Bogiem przez Jezusa Chrystusa? Jeśli tak, odpowiedz, wierzę. I czy pragnie z pomocą Ducha Świętego poprawić życie swoje? Jeśli jest to Twoim szczerym pragnieniem, odpowiedz, pragnę.
Pragnę. Jak wierzysz, tak niechaj Ci się stanie. Tak rzekł nasz Pan Jezus Chrystus do swoich apostołów. Którymkolwiek grzechy odpuścicie, są im odpuszczone, a którymkolwiek zatrzymacie, są im zatrzymane. Przy to jako powołany i ustanowiony sługa Pana naszego Jezusa Chrystusa i Jego Kościoła Świętego zwiastuje wszystkim pokutujący tym łaskę Bożą i z rozkazu Pańskiego ogłaszam Wam, że grzechy Wasze są Wam odpuszczone. W nieboga Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen. Błogosław duszo moja Panu i wszystko co we mnie imieniu Jego Świętemu.
Błogosław duszo moja Panu i nie zapominaj wszystkich dobrodziejstkiego. On odpuszcza wszystkie winy Twoje, leczy wszystkie choroby Twoje. On ratuje od zguby życie Twoje. Miłosierny i łaskawy jest Pan, cierpliwy i pełen dobroci. Amen. Stańcie w pokoju Pańskim. Pan niech będzie z wami. Amen. Chłopie, nie dolej, dobro z wolą do nas żyj, dobrobym zela z Tobą zborech rocznią są nas żyj. W sumie wierzysty na ruch, i wierzyczaj świętom wadać w dzień, wierzysty, wierzysty, Poświęca, poświęca, Rzeczem oto mij o Pani, O zboczkę do naszej wiary Węszerwie i węczczona na nas, Zdrowia zrób, wyjazdów, Otoś i istnieją kłop.
Wczorzymy, kochnie, niepięknie, Moczło tobie, chwila zbój, nowej sił, kłopu, cię, przemię, znowu szuka i głupi, kazań zbój, kreżnej, kreżnej! Znę w miarę, znowu i tak do mnie chcieć, znowu w miarę, kaj na słończy się święta, Wielkie prawa U Ciebie, U Ciebie Pan niech będzie z Wami I u Ciebie Znieście swe serca. Dziękujmy Panu Bogu Naszemu, Zaprawdę godną i słuszną, sprawiedliwą i zbawienną jest rzeczą, abyśmy Tobie, Święty Panie, Wszechmogący Ojcze, Wiekulisty Boże, Zawsze i na każdym miejscu dziękowali przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego, dla którego jesteś nam łaskawy, odpuszczasz grzechy i udzielasz zbawienia wiecznego.
Dlatego i my, wespół z aniołami i zastępami niebiańskimi, śpiewamy na cześć Twoją pieśń chwały. Muzyka Święty Boże, Święty Mocny, Święty, a nieśmiertelny Panie, z dziękcznieniem wspominamy wszystkie dobrodziejstwa i wszelką chwałę Twoją, jawną od założenia świata. W szczególności wspominamy Syna Twego, Jezusa Chrystusa, który w wiernej służbie złożył życie swoje na świętą niewinną ofiarę, a pamiątkę swej śmierci. Wieczerzy Świętej zostawił Tobie na chwałę, a nam ku zbawieniu. Prosimy Cię, ucz nas z Nim unirzyć się aż do śmierci.
Nim też powstać do życia nowego. A jak ziarno z pól w chleb zgromadzamy, a grona winne tłoczymy, aby napój wydały, tak przetwórz nasze serca i zgromaź nas w jedno z wybranymi Twymi. krorokami, apostołami, męczennikami i wszystkimi świadkami Twojej sprawy dla chwały imienia Twego. Wysłuchaj nas Ojcze przez tegoż Syna Twojego Jezusa Chrystusa na którego przyjść oczekujemy i wraz z całym Kościołem wszystkich czasów pokornie prosimy przyjdź rychło Panie. Muzyka Módlmy się do naszego Ojca Niebiańskiego, tak jak nas nauczył Jego Syn Jezus Chrystus.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy, jak i my odpuszczamy naszym winowajcom. I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw od złego. Albowiem Twoje jest królestwo i moc i chwała na wieki wieków. Amen. Pan nasz Jezus Chrystus, tej nocy, której był wydany, wziął chleb i podziękował, przyłamał i dawał uczniom swoim mówiąc, Bierzcie, jedzcie, to jest ciało moje, które się za was wydaje, poczęcie na pamiątkę moją.
Podobnie, gdy było po wieczerzy, wziął i kielich, a podziękowawszy dał im mówiąc Bierzcie i pijcie z niego wszyscy, ten kielich jest to nowe przymierze we krwi mojej która się za was i za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów. To czyńcie ilekroć pić będziecie na pamiątkę moją. Dzięki za oglądanie! Boże Ojcze nasz niebiański, wspominając zbawczą mękę i śmierć Twojego Syna, uwielbiamy Jego zmartwychwstanie i w niebowstąpienie oraz oczekujemy na Jego powtórne przyjście w chwale. Prosimy Cię spraw, aby wszyscy, którzy przyjmują Jego ciało i krew, stali się jednym ciałem w Chrystusie.
Zgromadź swój Kościół ze wszystkich stron świata i ze wszystkich narodów, abyśmy wraz ze wszystkimi wierzącymi mogli obchodzić wielką uczte radości w Twoim Królestwie. Przez Jezusa Chrystusa, Tobie Boże, Ojcze Wszechmogący, w jedności Ducha Świętego wszelka cześć i chwała, teraz i zawsze i po wszystkie wieki. Amen. Panie, nie jestem godzien, abyś przyszedł do mnie, ale powiedz tylko słowo, a będzie uzdrowiona dusza moja. Amen. Przystąpcie do stołu pańskiego, przyjdźcie, skosztujcie i zobaczcie, jak jest dobry Pan.
Amen. Zobaczmy. Dziękujemy Ci Wszechmogący i Miłosierny Boże. żeś nas pokrzepił tym zbawiennym darem ciała i krwi Syna Twojego. Prosimy Cię spraw dla miłosierdzia Twego, aby nam ten święty sakrament posłużył ku wzmocnieniu wiary naszej w Ciebie i do serdecznej wzajemnej miłości między nami wszystkimi.
Boże i Ojcze, nic nie dzieje się bez Twojej woli. Ty doświadczasz lud swój i okazujesz mu swoje ojcowskie serce. Boże, Ty sam przypominasz nam dzisiaj przymierze, które zawarłeś z Izraelem. Umiłowałeś potomków Jakuba, oni zaś nie zawsze byli Tobie posłuszni. Zesłałeś im w osobie Jezusa, Mesjasza i Zbawiciela, a oni nie poznali czasu nawiedzenia swego. Karałeś lud swój, ale w dobroci swojej nie odrzuciłeś go na wieki. Prosimy Cię przeto, daj wszystkim potomkom Jakuba poznanie Twego ojcowskiego serca. Boże łaski i miłosierdzia, Ty sam oczyściłeś nas kwiąsyna swojego, oczyściłeś nasze serca i wszczepiłeś nas dzikie pędy, szlachetne drzewo oliwne, aby i nam okazać ojcowskie serce i wypełniać obietnicę daną Abrahamowi, którego jesteśmy dziećmi według wiary.
Ty nawiedzasz nas przez słowo i sakramenty. Nieustannie przez Ducha Świętego pobudzasz nas do świętego i pobożnego życia. Ochraniasz i prowadzisz do Królestwa Chwały Swojej. Prosimy Cię serdecznie. Nigdy nie odrzucaj nas przed oblicza swojego, nie pozwól, abyśmy zbłądzili lub zbuntowali się przeciwko woli Twojej. Rozbudź w nas ducha posłuszeństwa i wierności, gdyż tylko wiernym i wytrwałym obiecałeś koronę żywota wiecznego. Prosimy Cię, Panie, byś chronił swój Kościół na ziemi, miał w opiece naszą jednotę, diecezję i parafię.
Prosimy Cię, daj byśmy składali naszym życiem dobre świadectwo przynależności do Ciebie. Prosimy Cię, Boże, w sposób szczególny o Twoje błogosławieństwo dla tych trzech osób, które dzisiaj przyjąłeś do swego Kościoła. Daj, by wytrwali w swoim ślubowaniu i by czuli się społecznością tego Kościoła w pełni i zawsze. Prosimy Cię, miej na swoje opiece tych, którzy wypoczywają i tych, którzy pracują. Wysłuchaj nas przez Jezusa Chrystusa, Pana i Zbawiciela naszego. Amen. Wysławiajcie Pana, albo imię jest dobry.
Alleluja! Dzień dobry. Pan jest mocą i pieśnią moją. Alleluja! Alleluja! Jezus Chrystus wczoraj i dziś, Alleluja! Wielu, aleluja! Niech Ci błogosławi Pan i niechaj Cię strzeże, niech rozjaśni Pan oblicze swoje nad Tobą i niech Ci miłości wbędzie. Niech obróci Pan twarz swoją ku Tobie i niechaj Ci da swój święty pokój. Amen, amen, amen. Muzyka
Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnych odcinkach.