Niedziela Wiecznosci

# Niedziela Wieczności # Zrodlo: https://youtu.be/d0eC5nJeTxI # Data nabozenstwa: 2023-11-26

Muzyka Ten medytacyjny utwór, którego wysłuchaliśmy do końca pełen atmosfery powagi, głębokiego również smutku miejscami zadumy, prowadził nas atmosferę ostatniej niedzieli roku kościelnego, niedzieli wieczności. zwanej również dawniej Niedzielą Zmarłych, gdy wspominamy tego dnia tych, którzy odeszli do Pana i którzy czekają razem z nami na dzień Jego przyjścia w chwale. Niechaj biodra wasze będą przepasane i świece zapalone. Tym słowem naszego Pana jesteśmy wezwani do bycia gotowymi na ten Jego dzień.

Zapraszamy wszystkich do wspólnej zadumy, dziękczynienia za tych, którzy odeszli, wzmocnienia naszego życia Bożym Słowem, muzyką, pieśniami, I tym wszystkim, co Pan nam daje również w spowiedzi i w sakramencie. Zatrzywajmy teraz, drodzy, pieśń numer 283. *muzyka* Muzyka Zalbę, która wstąpiała, I opieczyn, i gorąca, Zalbę, i goróca. Niech zrób, że wstąpiała, Muzyka Zdjęcia i montaż Chodź, Chodź, Chodź! Wrócą odkupieni przez Pana, pójdą Mesyją za dłoń. Jak wego odpocząto, jak jest i jak będzie, na wieki wieków.

Amen. Chyć Zdjęcia i montaż Panie, zmiłuj się. Chwała Bogu na wysokościach, Na wysokościach Bogu cześć I dzięki łasce wiechego Już na mnie ruszę z dupy nieść moc i potęga swego. Opokowanie Bóg w nas ma i pomóż bez przerwy trwa. Właśnie wszelko się skończymy. Połączmy się teraz we wspólnej modlitwie. Módlmy się. Panie Boże, który od wieków na wieki jesteś Bogiem, dziękujemy Ci, że przez słowo swoje przygotowujesz nas na dzień przyjścia Pana Kościoła, Jezusa Chrystusa. Daj nam ducha czujności, abyśmy wraz z wszystkimi wybranymi weszli do królestwa Twojej chwały.

Wysłuchaj nas przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, który z Tobą i z Duchem Świętym żyje i króluje na wieki wieków. Amen. Słuchajmy się w słowa Pisma Świętego. Tekst starotestamentowy znajdujemy dziś w Księdze Izajasza w 65 rozdziale od 17 do 25 wiersza. Oto ja stwarzam nowe niebo i nową ziemię. Dawne rzeczy nie będą wspominane ani na myśl nie przyjdą. Cieszcie się i weselcie na zawsze z tego, co stwarzam, bo oto Jerozolimę stwarzam jako radość, a jej lud jako wesele. Będę się radował Jerozolimom, ucieszę się moim ludem, nie usłyszą w niej już więcej płaczu ani lamentu.

Nie będzie tam już więcej niemowlęcia, które żyłoby tylko kilka dni, ani starca, który nie dopełniłby swoich lat. Umrze bowiem młodo ten, kto przeżyje tylko sto lat, gdyż grzesznik w wieku stu lat będzie przeklęty. Zbudują domy i będą w nich mieszkać, zasadzą winnicę i będą jeść ich owoce". Nie będą budować, by ktoś inny zamieszkał, nie będą sadzić, by ktoś inny spożywał, bo dni mojego ludu będą jak dni drzewa i moi wybrani będą korzystać z pracy swoich rąk. Nie będą się trudzić daremnie ani rodzić dzieci na zgubę, bo są plemieniem błogosławionych Pana, a wraz z nimi ich potomstwo.

Zanim zawołają, ja już odpowiem, jeszcze będą mówić, a ja już wysłucham. Wilk i baranek będą się paść razem, lew jak wół będzie karmić się sieczką, a pokarmem węża będzie proch. Nie będą czynić zła, ani wyrządzać szkody na całej mojej świętej górze. Mówi Pan. Błogosławieni, którzy słuchają Słowa Bożego i strzegą Go. Alleluja! Alleluja! Alleluja! Alleluja! Natomiast słowo Ewangelii czytamy dziś u Ewangelii. Ewangelisty Mateusza w XXV rozdziale od I do XIII wiersza. Wtedy Królestwo niebios będzie podobne do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie Pana Młodego.

Pięć z nich było głupich, a pięć mądrych. Głupie wzięły lampy, ale nie zabrały ze sobą oliwy. Mądre natomiast razem z lampami zabrały również oliwę w naczyniach. I kiedy Pan Młody się spóźniał, wszystkie zasnęły. Nagle o północy rozległo się wołanie – idzie Pan Młody, wyjdźcie mu na spotkanie. Wówczas wszystkie panny zerwały się ze snu i przygotowały swoje lampy. Głupie zaś powiedziały do mądrych – dajcie nam ze swojej oliwy, bo nasze lampy gasną. Mądry jednak odpowiedziały – nie, mogłoby przecież i nam, i wam nie wystarczyć.

Idźcie raczej do sprzedawców i kupcie sobie. Gdy one odeszły kupić, nadszedł Pan Młody. Te, które były gotowe, weszły z Nim na wesele i drzwi zostały zamknięte. Później wróciły i pozostały Panny, prosząc – Panie, Panie, otwórz nam. Lecz On odpowiedział – oświadczam was, że was nie znam. Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny. Tyle słów Ewangelii, tyle słów Pisma Świętego. Bądź pochwalon, Panie Jezu. A naszą reakcją, naszą odpowiedzią na to usłyszane Boże Słowo niech będzie świadectwo naszej wiary.

A dajmy to świadectwo w słowach apostolskiego kredo. Wierzę w Boga, Ojca Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi i w Jezusa Chrystusa, Syna Jego jednego, Pana naszego, który się począł z Ducha Świętego. Narodził się z mali panny, umęczon pod poncjuszem Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion. Wstąpił do piekieł, trzeciego dnia z martwych wstał, wstąpił na niebiosa. Siedzi po prawicy Boga Ojca Wszechmogącego, skąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych? Wierzę w Ducha Świętego, święty Kościół powszechny, społeczność świętych, grzechów odpuszczenie, ciała zmartwychwstanie i żywot wieczny.

Amen. Usiądźmy i zaśpiewajmy kolejną z pieśni numer 274. Zdjęcia i montaż Zdjęcia i montaż Zdjęcia i montaż Zdjęcia i montaż Zdjęcia i montaż Muzyka Łaska naszego Pana, tego był, który jest i który ma przyjść, Jezusa Chrystusa. Niech będzie z nami wszystkimi teraz i na wieki. Amen. W Niedzielę Wieczności, drodzy, chcemy się wsłuchać w słowo, które jest zapisane w II liście św. Piotra w rozdziale III, w wierszach od III do XIII. Przede wszystkim to wiedzcie, że w dniach ostatecznych przyjdą szydący szydercy, którzy będą postępować według własnych rządz i mówić – Gdzie jest obietnica Jego przyjścia?

Odkąd bowiem zasnęli ojcowie, wszystko tak trwa, jak od początku stworzenia. Tym, którzy tak uważają, umyka, że od dawna były niebiosa i ziemia, która z wody i wśród wody powstała dzięki Słowu Boga. Przez te wody też ówczesny świat zginął zalany wodą. Obecne zaś niebiosa i ziemia dzięki temu samemu słowu są zachowane dla ognia, strzeżone na dzień sądu i zagłady bezbożnych ludzi. Niech to jedno, umiłowani, nie uchodzi waszej uwagi, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień.

Pan nie zwleka z wypełnieniem obietnicy, chociaż niektórzy uważają, że zwleka. ale jest cierpliwy względem was, gdyż nie chce, aby ktokolwiek zginął, lecz aby wszyscy się nawrócili. A dzień Pana przyjdzie jak złodziej. Wówczas niebiosa z hukiem przeminą, żywioły zaś zostaną zniszczone w ogniu i ziemia i te dzieła, które na niej zostaną znalezione. Skoro to wszystko zostanie zniszczone, to jacy wy powinniście być w świętym postępowaniu i pobożności, oczekując przyjścia Dnia Boga i starając się je przyspieszyć?

Z powodu tego dnia niebios płonąc zostaną zniszczone, a żywioły rozpłyną się w ogniu. Ale my, zgodnie z jego obietnicą, oczekujemy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość. Łaskawy nasz Panie i Boże, dziękujemy Ci za tę niedzielę, za czas refleksji, zadumy, pochylenia się nad przeszłością i patrzenia w eschatologiczną przyszłość. Prosimy Cię poprowadź nas przez to Piotrowe Słowo. Amen. Amen. Ta eschata novissimis, rzeczy ostateczne, rzeczy końcowe, to temat końca roku kościelnego.

Od tego gryskiego słowa eschata, to co ostatnie, mówimy o eschatologii, nauce o rzeczach ostatecznych. I przez te trzy niedziele, ostatnie niedziele danego roku kościelnego, nasza uwaga koncentruje się na dwóch wymiarach przede wszystkim. Na fakcie przemijania atmosferze końca, a zarazem na tym, co ma przyjść, co będzie u kresu dni, nie wiadomo kiedy, nie wiadomo jak, wiadomo gdzie. Wszędzie tam, gdzie jesteśmy. Dzisiejsza niedziela, Niedziela Wieczności, zwana też tradycji Kościoła Ewangelickiego Niedzielą Zmarłych, jest nie tylko czasem wspominania tych, których Pan odwołał do wieczności, ale tak jak to powiedzieliśmy na samym końcu, Nasza aura, atmosfera jest czasem zadumy, refleksji, milczenia, a może najbardziej powiedzmy to medytacji.

Medytacji słów Pańskich, Medytacji tego, co z nami, co za nami. Dziękczynienia za tych, którzy odeszli i w kontekście wieczności. Nadziei na to, co ma się wypełnić. Dzisiejszą niedzielę Kościół powierzył nam do rozpatrzenia w naszych sercach i sumieniach fragment drugiego listu św. Piotra. Tradycja kościelna przekazała, że ten list II Piotrowy został napisany przez apostoła tuż przed jego śmiercią, czyli według datowań historyków miało to miejsce między 64. a 67. rokiem naszej ery, ery chrześcijańskiej, czyli po Chrystusie.

Egzegeci próbowali dociec, kto był odbiorcą owych słów Piotra, jak one były spisane, ale są to tylko domniemania, a nie fakty. Możemy powiedzieć, że odbiorcą, adresatem jest cały ówczesny Kościół. Bo ówczesna sytuacja w kościołach chrześcijańskich, w poszczególnych zborach, wtedy jeszcze nie było diecezji, sytuacja stawała się coraz trudniejsza. A w liście możemy odnaleźć ślady odczuć samego autora. Apostoł odczuwa zbliżającą się własną śmierć, jego eschatyczny stan i dlatego przestrzega nas, chrześcijan różnych epok i różnych wieków przed różnego rodzaju niebezpieczeństwami.

Ostrzega przed szerzącymi się herezjami dowolnym interpretowaniem Pisma, pisze na początku drugiego rozdziału poprzydzającego dzisiejszy nasz tekst. Mówi o tym, że wśród was są fałszywi prorocy. Tak samo są fałszywi nauczyciele, którzy wprowadzają Was w zgubne nauki, które później nazwie Kościół herezjami. To ostrzeżenie, zwłaszcza w kontekście czasów eskatologicznych i nauki o rzeczach ostatecznych, że wielu jest takich, którzy próbują według własnej wizji wykładać biblijną naukę. To, co Boże Słowo mówi o tym, co ma być, o sądzie ostatecznym, wiecznym panowaniu Chrystusa.

Wielokrotnie podkreślamy to w naszym ewangelickim nauczaniu, że ta ostatnia część dogmatyki chrześcijańskiej, eschatologia, jest tą najchudszą z wszystkich części. Bo materiał biblijny w tym względzie jest naprawdę bardzo wstrzemięźliwy. To chyba jest najlepsze słowo na oddanie tego, co w Biblii znajdujemy. Zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie. Dlatego Piotr, ten, który wyznał o Chrystusie, że Tyś jest Chrystus, Syn Boga Żywego, Ostrzega, by nie patrzeć tam, gdzie spojrzeć się być może nie da.

W całym liście, który dzisiaj rozważamy, czyli i w rozdziale pierwszym i w trzecim, apostoł próbuje wyjaśnić, dlaczego opóźnia się przyjście Chrystusa. Kościół starożytny na określenie tego przyjścia Chrystusa używał słowa paruzja, czyli przyjście Królestwa Bożego, przyjście Chrystusa w pochwale. Chrześcijanie pierwszej generacji byli przekonani, że nadejście Królestwa Niebiańskiego jest rychłe. Czekali na nie wprost, wierząc, że to nastąpi za ich życia. A nie. Ten, który był tak blisko Jezusa, w gronie trzech najbliższych uczniów, tłumaczy wszystkim wierzącym, że paruzja na pewno nastąpi, że nadejdzie, że jest to pewnik, ale w dzisiejszym tekście Piotr star nam się przede wszystkim uświadomić, że Bóg, Że Pan życia i śmierci nie chce zguby żadnego człowieka, nie chce unicestwienia żadnego grzesznika, ale pragnie, aby każda i każdy mógł się nawrócić.

Piotr interpretuje więc odsuwanie przez Boga dnia przyjścia jako czas łaski, czas zbawienia, czas dany do nawrócenia się i pokazuje na jeszcze jeden inny wymiar eschatologii, o którym wciąż musimy pamiętać. Piotr tak to napisał. Niech to jedno umiłowani nie uchodzi waszej uwagi. Podkreśla więc coś, co za chwilę padnie jako rzecz bardzo ważną. Niech nie uchodzi waszej uwagi, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jest jak jeden dzień. Niech nie uchodzi waszej uwagi, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jest jak jeden dzień.

Nasze linearne postrzeganie czasu jako chronos, czas biegnący od początku do pewnego punktu, zupełnie jest nieprzykładalne do tego, w jakich wymiarach funkcjonuje Bóg. Nasze rozumienie czasu to nie to, jak funkcjonuje Pan, który świat stworzył, który jest obecny wszędzie, jest ponad czasem, ponad miejscem. Jest transcendentny, jak nazwie to nowożytna filozofia, nowożytna próba ujęcia relacji między tym, co boskie a ludzkie. Transcendentny, czyli zewnętrzny wobec tego całego świata, ale zarazem immanentny w Jezusie Chrystusie.

Gdzie w Chrystusie narodzonym w Betlejem transcendencja łączy się z imanencją. W Jezusie Chrystusie transcendentny ponadczasowy Bóg wkracza w nasz czas, w konkretnym miejscu, w konkretnym momencie dziejów. Czyni to dla naszego zbawienia, ofiarując nam czas łaski, czas miłosierdzia. To czas dla nas, darowany. Dlatego Piotr napomina nas, byśmy zawsze i wszędzie prowadzili życie zgodne z nauczaniem Jezusa, życie chrześcijańskie. Jeszcze jeden wymiar dzisiejszego tekstu jest bardzo obecny w chrześcijańskiej eschatologii.

To motyw złodzieja. Apostoł mówi nam zgodnie z Jezusową tradycją, że dzień Pański przyjdzie jak złodziej, czyli w zupełnie niespodziewanym dla nas momencie. Gdybyśmy wiedzieli, że zostaniemy okradzieni, to byśmy się na to przygotowali. Myślę, że sporo z nas ma doświadczenie tego, jak zostało przez kogoś oszukanych albo wprost okradzionych. Jak w tym momencie się czuliśmy? Jakie uczucia nami targały? Na pewno jedno z nich było takie, gdybym to wiedziała, gdybym wiedział, Bym się przygotowała, przygotował.

Bym podjął odpowiednie działania, by to nie nastąpiło. Ale czy tak samo myślimy w odniesieniu do Dnia Paruzji, do Dnia Przyjścia Pana? Czy jesteśmy gotowi na ten dzień, by by to było na przykład dzisiaj, teraz, Dzień przyjścia Pana, powtórne Jego przyjście, paruzja. Dzień, na który tak czekali pierwsi chrześcijanie, pierwsza, druga generacja Pana. Który się spodziewali, że to naprawdę nastąpi na dniach. Jak nie w tym roku, to w następnym. Ale Pan na pewno wkrótce przyjdzie, by wybranych swoich wyzwolić z tego padołu łez.

Piotr kreśli nam inną perspektywę. zaprasza do życia tu i teraz w tym świecie, by nie tylko budować własne zbawienie, ale by świadectwem naszego życia dawać szansę innym. By słowem i praktyką ludzie się nawracali, odnajdywali sens życia i drogę do Pana. Do tego wszystkiego zaprasza nas dzisiejszy tekst. Nie wiemy, jak Piotr tak naprawdę skończył swoje życie. Mamy tylko tak naprawdę legendarne, hagiograficzne opisy, ale ten jego list, pisany kto wie, jak krótko przed śmiercią, jest najlepszym świadectwem, Jak powinniśmy kroczyć w tym świecie?

Jaką drogą? Nie wiedząc, co i kiedy nas spotka. Będąc wierni drodze Pańskiej. Amen. Módlmy się. Dobry nasz Panie i Boże, dziękujemy Ci nie tylko za dzisiejszą Niedzielę Wieczności, za te ostatnie Niedzielę Refleksji i Zadumy, ale i za to, że Ty wkroczyłeś w nasze życie, w nasz świat i w nasz czas. Prosimy Cię, daj by w tym naszym czasie naszego życia było jak najwięcej Ciebie i Twojego prowadzenia w Duchu Świętym. Amen. Usiądźcie drodzy. Zborowi mam do przekazania ogłoszenia. W dniu wczorajszym w sobotę odbył się w Toruniu Synod Diecezji Pomorsko-Wielkopolskiej, w którym wzięli udział nasi delegaci, synodałowie, jak też goście synodu z naszej parafii, którzy opowiadali o Zgromadzeniu Ogólnym Światowej Federacji Luterańskiej.

Dziękuję Pani Marcie Zuzka i Panu Krzysztofowi Tyliskiemu za Wasze świadectwo, za przekazanie tych treści całemu synodowi. W dniu przedwczorajszym w piątek w naszym kościele miało miejsce nabożeństwo Ewangelickiego Duszpasterstwa Wojskowego z okazji święta marynarki wojennej przeniesione na wcześniejszą porę. Dziękuję wszystkim, którzy z naszej parafii byli na tym nabożeństwie. Dzisiaj po nabożeństwie czynny jest punkt kancelaryjny. Do odbioru jest nowy numer Zwiastuna Ewangelickiego. Trwają zapisy na prenumeratę Zwiastuna na rok 2024.

Cena prenumeraty na rok 2024 to 190 zł. Serdecznie zapraszamy do zapisywania się na Zwiastuna. Przy wyjściu z Kościoła w kancelarii można również złożyć ofiary na paczki dla naszych dzieci. Serdecznie zapraszamy do punktu z wydawnictwami religijnymi. Od przyszłej niedzieli, niedzieli Adwentu będzie tam można nabyć świecę wigilnego dzieła pomocy dzieciom. Po nabożeństwie zapraszamy do sali Debory, gdzie wciąż jest czynna wystawa Woda. A w najbliższym tygodniu, we wtorek o godzinie 16.00 koło Pani Seniorek.

Również we wtorek o godzinie 18.00 spotkanie młodych dorosłych. W środę o 17.30 próba chóru pawiafialnego, a w piątek lekcje religii według planu. W najbliższą niedzielę, jak już wspomniałem za tydzień, rozpoczynamy Adwent. To pierwsze adwentowe nabożeństwo będzie miało uroczysty charakter, będzie połączone ze wstąpieniem do Kościoła trzech osób, które również dzisiaj w modlicie głównej przyjaciół. Prosimy Boga o połbłosławienie. W niedzielę 17 grudnia po nabożeństwie odbędzie się parafialne spotkanie adwentowe i jarmark świąteczny.

Zapraszamy na stronę parafialną sopotluteranie.pl a na naszym profilu parafialnym na Facebooku znajdziecie wszystkie informacje i zaproszenia do parafialnych spotkań. Ewangelicką tradycją jest, że w Niedzielę Wieczności wspominamy tych, których Pan do siebie odwołał. Dzisiaj chcemy przypomnieć imiona i nazwiska tych wszystkich, którzy w minionym roku odeszli do Wieczności. Wspominamy więc dzisiaj świętej pamięci Jerzego Zubrzyckiego urodzonego w roku 1922 w Krakowie, zmarłego 11 grudnia 2022 roku w Gdańsku.

Świętej pamięci Adam Zbigniew Kowalak urodził się w roku 48 w Poznaniu, zmarł 9 stycznia bieżącego roku w Pucku. W świętej pamięci Danuta Polewska, urodzona w roku 1952 w Skoczowie, zmarła 20 stycznia w Gdyni. Krystyna Agnieszka Błońska, urodzona w roku 1932 w Gdyni, zmarła 21 stycznia w Rumi. Hanna Lore Micińska urodzona w roku 1932 roku w Ruklasie zmarła 30 stycznia w Łęczycach. Świętej pamięci Roman Grabowski urodzony w roku 1932 roku w Gniewnie zmarł 15 lutego w Gdańsku. Gunnar Heinsohn urodzony w 1943 roku w Gdyni zmarł 16 lutego w Gdańsku.

Świętej pamięci Rainer Schaffler urodzony w 1941 roku w Spejerze w Niemczech zmarł 27 lutego w Gdańsku. Świętej Pamięci Wioletta Pokora, urodzona w roku 1967 w Gdańsku, zmarła 15 października w Pucku. I w ostatnich dniach zmarli. Świętej Pamięci Danuta Orzana-Fabiszewska, urodzona w roku 1936 roku w Działdowie, zmarła 22 października w Gdyni, A w bieżącym tygodniu pożegnaliśmy świętej pamięci Reginę Annę Chwirot, urodzoną w roku 1933 w Pruszczu Gdańskim, która spędziła całe życie w Gdańsku, okres wojny w Niemczech, a później po ukończeniu szkoły pracowała w biurze prezydenta miasta Gdańska i następnie w konsulacie niemieckim.

Pożegnaliśmy ją w miniony piątek, a zmarła 19 listopada w Gdańsku. A wczoraj pożegnaliśmy śp. Wandę Lachowicz z Domu Kisza, urodzoną w Kuźminie Wielkopolskim 6 grudnia 1935 roku. związaną z Zaolziem, o którym często wspominała, gdzie spędziła swoje dzieciństwo. Swego męża poznała we Wrocławiu, razem z nim przenieśli się do Trójmiasta, zamieszkując w domu rodziców męża. Była osobą bardzo związaną z naszym chórem. Jej wielką pasją była muzyka, a szczególne miejsce w jej życiu pełnił chór parafialny. Była podporą głosu tenorów, a na próby często przynosiła wypieki ze swego ogrodu.

Pożegnaliśmy ją w dniu wczorajszym. Dzisiaj wspominamy również wraz z mężem i rodziną śp. Krystynę Dolną z domu Kraszkiewicz, urodzoną 23 lipca 1958 roku w Szymbarku, zmarłą 15 lipca 2017 roku w Gdyni. W tym roku pożegnaliśmy wiele osób jako parafialna społeczność. Wspominamy tych, którzy odeszli do Pana przed kilku laty. Za życie ich wszystkich drodzy podziękujmy w modlitwie teraz Bogu. Łaskawy nasz Panie i Boże, prorok przed tak wielu laty powiedział nam, że myśli nasze nie są często jak Twoje, a drogi nasze jak drogi Twoje.

I Piotr mówi dzisiaj do nas, że jeden dzień u Ciebie jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień. Dziękujemy Ci Panie za tych wszystkich ludzi, których imiona i nazwiska, miejsca urodzenia i daty oraz daty i miejsca odejścia do wieczności przywołaliśmy. Dziękujemy Ci za to, co dali swoim najbliższym, co dali naszej parafii, naszej społeczności. I prosimy Cię, daj byśmy mając ich w dobrej pamięci, byli Ci wdzięczni za to, co dają nam inni ludzie. I byśmy mieli nadzieję na spotkanie u Ciebie. Amen.

Pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum. Niechaj szczerze serca i myśli nasze w Jezusie Chrystusie, Panu i Zbawicielu naszym. Amen. Niebiesie, niebiesie, niebiesie, niebiesie, na krowoz swobodów, na wymiu zbaw. Już się najemnica i boczą pokrywa. Choraję, chryszego Dziecieli już w jadach, I jakaś na piele Rościło się ten, I chodę, chodź wieży, O rachach sam byłem, Byś zło samo jedno Umiłowanego. Nie bież się, nie bież się, dziś jak oca i sły, że kórek z nich oczuś zioła się wstryć. To Słońce zróbowe, zaniałej przyczyste, i dojam światłością, na jedniach, Węsło zemędy i śnie zarazen.

Węsław zielu zielu się, węsław zielu zielu, nieboj wrog do bieżu. Niebieski, niebieski, Pan Czesza przybywa, że węgłom niebieskim oczysty nie mał. I z dzieła zielona, od razu naszyła. Bo gręga w tu chlecach i starożnić rząd. W obiadże Haniemi, Iście Dżytk Czadani. Żydę Drogiewie Czadani, Jaście Błoczy Chwana, Nad Słoczyk Uchłamał, Nałóżące Panu. Wszystkie prawa zastrzeżone. Wspomożenie nasze niech będzie w imieniu Pana, który stworzył niebo i ziemię. Amen. Siostry i bracia, w niedzielę wieczności chcemy stanąć przed Bożym Majestatem, przed sędzią naszych serc i sumień, by stać relacje z naszej postawy, z naszego życia, naszych słów i myśli.

Nigdy nie są one doskonałe i takie, z których moglibyśmy wyłącznie się szczycić. Czas spowiedzi to czas uświadomienia sobie właśnie naszej grzeszności i niedoskonałości. Potrzeby pojednania się z Bogiem, z bliźnimi i przebaczenia tego wszystkiego, co inni złego nam uczynili. Prośb o przebaczenie do Boga. W tym wszystkim zawiera się ewangelicka pokuta, czyli szczere wyznanie grzechów przed Bogiem. Zanim wypowiemy słowa modlitwy spowiedniej, niech nas przygotuje na to jeszcze psalm 130. jest Z głębokości wołam do Ciebie, Panie.

Panie, wysłuchaj głosu mojego. Nakłoń uszu swych na głos błagania mego. Jeżeli będzie zważał na winy, Panie, Panie, któż się ostoi? Lecz u Ciebie jest odpuszczenie, aby się Ciebie bano. W Panu pokładam nadzieję, dusza moja żyje nadzieją. Oczekuję słowa Jego, dusza moja oczekuje Pana. Tęsknię i stróże poranku, bardziej niż stróże poranku. Amen. Spowiadajmy się Panu, Bogu Naszemu, tak razem się modlądzimy. Wszechmogący Boże, miłosierny Ojcze, ja, biedny, nędzny, grzeszny człowiek, wyznaję przed Tobą wszystkie grzechy i przewinienia moje, popełnione myślą, mową i uczynkiem.

którymi zasłużyłem na te doczesne i wieczne kary. Żałuję za nie szczerze i z całego serca i proszę Cię dla niezgłębionego miłosierdzia Twego i dla niewinnej i gorzkiej męki i śmierci umiłowanego Syna Twego Jezusa Chrystusa. Bądź mnie niegodnemu, grzesznemu człowiekowi łaskaw i miłości. Odpuść mi wszystkie grzechy moje i dopomóż łaskawie przez moc Ducha Twego Świętego do poprawy życia mego. Amen. Boże, bądź miłości w mnie grzesznemu. Amen. Bóg słyszał nasze wołanie. Dlatego teraz przed oblicem Boga Wszechmogącego pytam się każdego z was.

Czy żałujesz za grzechy swoje? Jeśli tak, odpowiedz. Żałuję. Żałuję. Czy wiesz w odpuszczenie grzechów i pojednanie z Bogiem przez Jezusa Chrystusa? Jeśli tak, odpowiedz, wierzę. Czy pragniesz z pomocą Ducha Świętego poprawić życie swoje? Jeśli jest to Twoim czterem pragnieniem, odpowiedz, pragnę. Pragnę. Jak wierzysz, tak niechaj ci się stanie. Tak rzekł nasz Pan Jezus Chrystus do swoich apostołów. Którymkolwiek grzechy odpuścicie, są im odpuszczone, a którymkolwiek zatrzymacie, są im zatrzymane. Przez to jako powołany i ustanowiony, sługa Pana naszego Jezusa Chrystusa i Jego Kościoła Świętego, zjasnuję wszystkim pokutującym łaskę Bożą i z rozkazu Pańskiego ogłaszam Wam, że grzechy Wasze są Wam odpuszczone.

A czynię to w nim Boga Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen. Błogosław duszo moja Panu i wszystko, co we mnie imieniu Jego Świętemu. Błogosław duszo moja Panu i nie zapominaj wszystkich dobrodziejstw Jego. On odpuszcza wszystkie winy Twoje, leczy wszystkie choroby Twoje. On ratuje od zguby życie Twoje. Miłosierny i łaskawy jest Pan, cierpliwy i pełen dobroci. Amen. Zostańcie w pokoju Pańskim. Pan niech będzie z Wami. Amen. Zdjęcia i montaż Zabłym niepokością. Na Panu w duszę Działaś w Sąś Świętym. Wielską korecie Pierwim niepokojnym.

Góry przykłujesz Serca mego boi. I we męklaski Dajem niepokojnie. Muzyka Muzyka Pan, niech weź się z wami, Znieście swe serca, z mości niechowano. Dziękujmy Panu Bogu Naszemu, z ludźmi starym i o chręciach. Za prawdę godną i słuszną, sprawiedliwą i zbawienną jest rzeczą, abyśmy Tobie, Święty Panie, Wszechmogący Ojcze, wiekujsty Boże, zawsze i na każdym miejscu dziękowali przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego, dla którego jesteś nam łaskawy, odpuszczasz grzech i udzielasz zbawienia wiecznego. Dlatego i my, wespół z aniołami i zastępami niebiańskimi, śpiewamy na cześć Twoją pieśń chwały.

Święty Boże, Święty Mocny, Święty, a nieśmiertelny Panie, z dziękczynieniem wspominamy wszystkie dobrodziejstwa i wszelką chwałę Twoją jawną od założenia świata. W szczególności wspominamy Syna Twego, Jezusa Chrystusa, który w wiernej służbie złożył życie swoje na świętą niewinną ofiarę, a pamiątkę swej śmierci, wieczerzy świętej, zostawił Tobie na chwałę, a nam ku zbawieniu. Prosimy Cię. Ucz nas z Nim uniżyć się aż do śmierci. Wiń też powstać do życia nowego, a jak ziarno z pól w chleb zgromadzamy, a grona winne tłoczymy, aby napój wydały, tak przetwórz nasze serca i zgromadź nas w jedno z wybranymi Twymi, prorokami, apostołami, męczennikami i wszystkimi świadkami Twej sprawy dla chwały imienia Twego.

Wysłuchaj nas, Ojcze, przez tegoż Syna Twojego Jezusa Chrystusa, na którego przyjść oczekujemy i wraz z całym Kościołem wszystkich czasów pokornie prosimy, przyjdź rychło, Panie. Módlmy się do naszego Ojca Niebiańskiego, tak jak nas nauczył Jego Syn, Jezus Chrystus. Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się w imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy, jakiej my odpuszczamy naszym winowajcom.

I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego. Albowiem Twoje jest Królestwo i moc i chwała na wieki wieków. Amen. Pan nasz Jezus Chrystus, tej nocy, której był wydany, wziął chleb i podziękowawszy łamał i dawał uczniom swoim mówiąc Wierzcie, jedzcie, to jest ciało moje, które się za was wydaje, to czekam. Przejmij się na pamiątkę moją. Podobnie gdyby było podjeczerzy, Wsioł ich zielich, A podziękowawszy dał im mówiąc, Wierzcie i pijcie z niego wszyscy, ten kielich jest to nowe przymierze we krwi mojej, która się za was i za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów.

To czyńcie ilekroć pić będziecie na pamiątkę moją. Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnych odcinkach. Boże Ojcze nasz niebiański wspominają zbawczo mękę i śmierć Twojego Syna. Uwielbiamy Jego zmartwychwstanie i niebowstąpienie oraz oczekujemy na Jego powtórne przyjście w chwale. Prosimy Cię spraw, aby wszyscy, którzy przyjmują Jego ciało i krew, stali się jednym ciałem w Chrystusie. Zgromadź swój Kościół ze wszystkich stron świata i ze wszystkich narodów, abyśmy wraz ze wszystkimi wierzącymi mogli obchodzić wielką uczte radości w Twoim Królestwie.

Przez Jezusa Chrystusa, Tobie Boże, Ojcze Wszechmogący, w jedności Ducha Świętego, wszelka cześć i chwała, teraz i zawsze i po wszystkie wieki. Amen. Panie, nie jestem godzien, abyś przyszedł do mnie, ale powiedz tylko słowo, a będzie uzdrowiona dusza moja. Amen. Przystąpcie, bo wszystko jest gotowe. Skosztujcie i zobaczcie, jak dobry jest Pan. Amen. Muzyka Muzyka Muzyka Muzyka Muzyka Muzyka ku wzmocnieniu wiary naszej w Ciebie i do serdecznej, wzajemnej miłości między nami wszystkimi. Boże Wszechmogący, pierwej niż powstała ziemia, od wieków na wieki Ty jedynie jesteś Bogiem.

Dziękujemy Ci przez umiłowanego Pana i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa za miłość i wierność, jaką okazywałeś nam w tym roku kościelnym, który dobiega końca. Zachowałeś nas od wszelkiego złego, przeprowadzając bezpiecznie pośród burz i niebezpieczeństw życia codziennego. Dziękujemy Ci przez umiłowanego Pana i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa. Pocieszałeś smutku i napełniałeś mocą walce ze złym. Uwielbiamy Cię za słowo Ewangelii o Synu Twoim, przez które wskazujesz nam cele naszej doczesnej pielgrzymki.

Boże wieczny, czas życia naszego wyznaczony jest na dłoni Twojej. Naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy serca nasze przywiedli do mądrości. Ustrzeż nas od nagłej śmierci, lękuj trwogi przed rozstaniem się z doczesnością. Wiemy, że strzegłeś wejście naszego strzeż i wyjścia, abyśmy oglądać mogli oblicze Twoje na wieki. Boże, Ty przygotowałeś nam wieczne miasto, niebieską Jerozolimę, do której nas prowadzisz przed Jezusa Chrystusa. Obiecujesz nam w niej wieczną radość i pokój. Tęsknimy za życiem w jej murach i nad strumieniem wody żywej.

Gdy nadejdzie chwila spełnienia naszej nadziei, zabierz nas, dzieci swoje, z obczyzny z kraju pielgrzymów do wiecznej Ojczyzny zbawionych. Zanim to Panie uczynisz, prosimy Cię, ochraniaj Kościół swój na ziemi, obdarz Go świętością i zachowaj w prawdzie. Błogosław pasterzom ludu Twojego i utwierdź dzieło ich posługi. Dziękujemy Ci Panie za społeczność naszej parafii i społeczność naszej diecezji pomorsko-wielkopolskiej, w imieniu której jako synod wczoraj się spotkaliśmy. Prosimy Cię o wszystkie nasze parafie i błogosławieństwo dla zwiastowanego tam słowa.

W sposób szczególny dzisiaj, Panie, dziękujemy Ci za tych, których odwołałeś do wieczności, za ich życie, za zaangażowanie w naszej parafii w różnych ich wymiarach. Prosimy Cię, miej w swojej opiece tych, którzy się smucą po stracie swoich bliskich. Wesprzyj ich i obdasz nadzieją. Daj nam nadzieję, Panie, na to, że paruzija, dzień Twego przyjścia, prawdziwie nastąpi. Prosimy Cię, wysłuchaj naszych próśb i modlitw w Duchu Świętym. Amen. Wysławiajcie Pana, bowiem jest dobry. Alleluja! Jezus, Jezus, Jezus. Chrystus, wczoraj i dziś, Alleluja!

Niech Ci błogosławi Pan i niechaj Cię strzeże, niech rozjaśni Pan oblicze swoje nad Tobą i niech Ci miłości wbędzie. Niech obróci Pan, czarz swoją ku Tobie i niechaj Ci da swój święty pokój. Amen, Amen, Amen. Milość o Was, swe oz grze. Niedry Puszczew z Twoją wiek, w Marachule proje świeszy. Pana, Panie, mnie pokoje, Nie na wieczy skupić swoje, Miastce i wody wios, Miodom wrogi, nowość wios, Wielkie prawa zastrzeżone. Wszystkie prawa zastrzeżone.